-อลิซ-
ฉันกุมมือพี่เอาไว้แน่น ถึงดูๆแล้ว ว่าพี่ไม่ค่อยลงรอยกับพ่อ แต่ฉันก็พอดูออก ว่าพี่วาคิมเป็นห่วงพ่อเขาแค่ไหน เพราะทุกอย่างมันแสดงออกทางแววตาและสีหน้าพี่หมดแล้ว
ตึก…ตึก…ตึก…
“เฮีย!!!ป๊าเป็นยังไงบ้างคะ…ฮึก…”
ผ่านไปพักใหญ่พี่วาวาก็มาถึง สองข้างแก้มของพี่เปื้อนไปด้วยคราบน้ำตา
“ป๊ายังไม่ออกมาเลย เฮียก็รออยู่ ”
พี่วาวาก็ไม่ตางจากพี่วาคิมซักเท่าไหร่ ดูเป็นห่วงพ่อมากเหมือนกัน แต่ด้วยความเป็นผู้หญิงก็จะฟูมฟายมากหน่อย
“ คุณวิฑูรย์คะ พอจะรู้เหตุการณ์คร่าวๆไหมคะ
ว่าทำไมป๊าถึงได้เกิดอุบัติเหตุแบบนี้ ”
นั่งได้สติอยู่พักใหญ่ พี่วาวาก็ถามขึ้น
“ ผมทราบแค่ว่าท่านประธานบินมาถึงไทย ก็จะขับรถกลับบ้านครับ ”
“ ขับรถกลับบ้าน แล้วทำไมถึงไปประสบอุบัติเหตุที่ถนนเส้นนั้นคะ มันไม่ใช่ทางกลับบ้านของเราหนิ ”
“เอ่อ…คือ…”
คุณวิฑูรย์ดูลังเลในคำตอบ และยังแอบมองดูหน้าพี่วาคิมอยู่ตลอดเวลา
“ อะไรก็พูดมาสิค
