ง้อหมาเด็ก

อัยดามองดูแผ่นหลังของภีมด้วยความรู้สึกผิดที่ท่วมท้น เธอรู้ดีว่าคำพูดขอโทษเพียงอย่างเดียวอาจไม่พอที่จะเยียวยาความน้อยใจของหมาเด็กที่แสนจงรักภักดีคนนี้ได้ ร่างบางตัดสินใจเดินกลับเข้าห้องนอนไปชั่วครู่ เธอเดินกลับเข้าไปในห้องเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วหยิบชุดนอนผ้าลูกไม้สีดำบางเฉียบที่เคยซื้อมาแต่ไม่กล้าใส่จนถึงวันนี้ออกมาเปลี่ยน อัยดาถอดทุกชิ้นส่วนออกจนเหลือเพียงเนื้อหนังที่สวมทับด้วยผ้าซีทรูบางเบาที่ปิดบังอะไรแทบไม่ได้เลย ผิวพรรณนวลเนียนภายใต้แสงสลัวดูน่าหลงใหลและเย้ายวนใจเป็นที่สุด เธอรวบรวมความกล้าเดินออกมาที่โซฟาอีกครั้ง คราวนี้เธอไม่ได้เพียงแค่ยืนมอง แต่อัยดาค่อยๆ แทรกตัวเข้าไปในผ้าห่มผืนเดียวกับภีม แล้วเบียดกายที่เกือบเปลือยเปล่าเข้าหาแผ่นหลังกว้างของเขา ภีมสะดุ้งสุดตัวเมื่อสัมผัสได้ถึงความนุ่มนิ่มและความร้อนผ่าวจากร่างกายที่ไม่ได้สวมซับในของเธอที่แนบสนิทอยู่กับแผ่นหลังเขา กลิ่นหอมกรุ่นของอั