ส่วนอัยดาจอดรถที่หน้าคอนโดหรูด้วยท่าทางลุกลี้ลุกลาน เธอรีบวิ่งตรงไปยังเคาน์เตอร์นิติบุคคลทันที ใบหน้าที่เคยสะสวยตอนนี้ดูอิดโรยและเต็มไปด้วยร่องรอยของความกังวลจนพนักงานนิติฯ ถึงกับชะงัก
"ขอโทษนะคะ. คุณภีม เจ้าของห้อง 1204 อยู่ข้างบนไหมคะ? พอดีฉันติดต่อเขาไม่ได้เลย"
อัยดาถามเสียงสั่น พยายามควบคุมลมหายใจ
"อ๋อ คุณภีมเหรอคะ"
พนักงานนิติฯ นิ่งนึกไปครู่หนึ่งก่อนจะส่ายหน้า
"คุณภีมเพิ่งขับรถออกไปเมื่อประมาณเกือบสองชั่วโมงที่แล้วเองค่ะ เห็นท่าทางรีบร้อนมากเลยนะคะ มีอะไรหรือเปล่าคะ"
คำตอบนั้นเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจ อัยดารู้สึกใจหายวาบ เธอพยักหน้าขอบคุณเบาๆ ก่อนจะเดินกลับมาที่รถอย่างคนไร้สติ
..สองชั่วโมงที่แล้วเขาไม่ได้นอนพักอยู่ที่ห้องอย่างที่เธอหวัง..
เธอกดโทรศัพท์หาเขาอีกครั้ง แต่สัญญาณก็ยังคงเป็นแบบเดิม คือปิดเครื่องสนิท อัยดาทรุดตัวลงนั่งในรถ มือเรียวทุบพวงมาลัยด้วยความอัดอั้น
"ภีม... น
