เช้าวันรุ่งขึ้น แสงแดดอ่อนๆ สาดส่องผ่านผ้าม่านสีขาวสะอาดตาเข้ามาในห้องพักฟื้น พี่อินดี้ ผลักประตูเข้ามาพร้อมตะกร้าผลไม้ใบยักษ์และดอกไม้สดกะจะมาเซอร์ไพรส์น้องรัก แต่ภาพที่เห็นตรงหน้าทำเอาผู้จัดการมือทองถึงกับยืนอ้าปากค้างจนตะกร้าเกือบหลุดมือ
ภาพบนเตียงคนไข้คือ อัยดา ที่หลับสนิทด้วยสีหน้าที่ดูอมยิ้มและผ่อนคลายขึ้นอย่างเห็นได้ชัด แต่ที่พีคกว่าคือร่างสูงใหญ่ของ ภีม ที่นอนฟุบหน้าลงกับขอบเตียง มือข้างหนึ่งของเขากุมมืออัยดาไว้แน่นราวกับกลัวเธอจะหายไป ส่วนอีกข้างยังกำผ้าชุบน้ำผืนเล็กไว้คามือ
สภาพของภีมตอนนี้คือหนุ่มสายลุยที่มีคราบฝุ่นจางๆ กางเกงยีนส์ตัวเก่ง และกลิ่นอายดินกลิ่นป่าจากดอยยังติดตัวเขาอยู่เลย
นาทีที่พี่อินดี้ต้องยอมสยบ
"ว้าย.. ตายแล้วนี่มัน พ่อเลี้ยง จากดอยไหนหลุดมาเนี่ย"
พี่อินดี้เผลออุทานเสียงหลง
เสียงนั้นทำให้ภีมสะดุ้งตื่นทันที เขารีบขยับแว่นสายตาที่เบี้ยวไปมาให้เข้าที่ พลางย
