ไม่สบาย

คำสารภาพทิ้งท้ายของภีมก่อนจะก้าวขึ้นรถทำให้อัยดานิ่งอึ้งไปครู่ใหญ่ สมองที่ยังประมวลผลช้าเพราะความเพลียพยายามทำความเข้าใจกับประโยคนั้น นี่เธอเพิ่งมีความสัมพันธ์ลึกซึ้งกับ แฟนคลับ ของตัวเองงั้นเหรอ? แถมยังเป็นแฟนคลับในคราบหนุ่มนักศึกษาแว่นหนาที่ เอวดุกว่าที่ภายนอกเห็นหลายเท่าตัว บรรยากาศภายในรถที่มุ่งหน้าไปยังผับเงียบสงบแต่กลับเต็มไปด้วยมวลความรู้สึกบางอย่างที่ชวนให้หน้าร้อนผ่าว อัยดาแอบชำเลืองมองเสี้ยวหน้าด้านข้างของคนที่นั่งอยู่เบาะข้างๆ ภีมในชุดนักศึกษาที่ดูสะอาดสะอ้านและเรียบร้อยจนดูเหมือนคนละคนกับปีศาจบนเตียงเมื่อคืน กำลังใช้มือข้างนึงขับรถเเละอีกขั้งหมุนพวงมาลัย นั่งเช็กตารางเรียนในไอแพดอย่างตั้งใจ เมื่อรถจอดสนิทหน้าทางเข้าผับที่เงียบเหงาในยามเช้า ภีมเก็บของลงกระเป๋าแล้วหันมาสบตาเธอ ดวงตาภายใต้กรอบแว่นคู่นั้นดูนิ่งสงบแต่กลับแฝงประกายบางอย่าง "ขอบคุณที่มาส่งนะครับแต่ก่อนผมจะลง ช่วยทิ้งช่องทางติดต่อไว้ให้ผมหน่อยได้ไหม?" เขาถามนิ่งๆ พร้อมกับยื่นสมาร์ตโฟนเครื่องหรูที่เปิดหน้าเพิ่มผู้ติดต่อทิ้งไว้ให้เธอ อัยดาชะงักไปนิด ก่อนจะแสร้งทำเป็นขรึมเพื่อกลบเกลื่อนความขัดเขิน เธอรับโทรศัพท์มาแล้วจัดการพิมพ์ไอดีไลน์และเบอร์โทรศัพท์ส่วนตัวลงไปอย่างรวดเร็ว ก่อนจะส่งคืนให้เขาด้วยปลายนิ้วที่สั่นน้อยๆ "ที่ฉันให้ไว้ เพราะกลัวว่าถ้าฉันเกิด ท้องขึ้นมา จะได้ตามตัวมารับผิดชอบถูกไงล่ะ" เธอเชิดหน้าตอบด้วยน้ำเสียงที่พยายามให้ดูเป็นปกติที่สุด "ไม่ใช่ว่าอยากจะคุยต่อหรอกนะ" ภีมเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มเจ้าเล่ห์ที่ทำให้อัยดาแทบจะละลายลงไปกับเบาะรถ เขาเก็บโทรศัพท์ลงกระเป๋าเสื้อนักศึกษาแล้วโน้มตัวเข้ามาหาเธอจนได้กลิ่นหอมสะอาดของสบู่จากกายเขา "ถ้าเรื่องนั้นไม่ต้องห่วงนะครับ ผมเป็นคนประเภท รับผิดชอบ สิ่งที่ตัวเองทำลงไปเสมอ โดยเฉพาะกับเอฟซีคนพิเศษอย่างคุณ" เขาขยิบตาให้เธอทีหนึ่งก่อนจะเปิดประตูลงจากรถไป ทิ้งให้อัยดานั่งใจเต้นรัวอยู่คนเดียวในรถ มองตามแผ่นหลังกว้างในชุดนักศึกษาขาวสะอาดที่เดินไปยังรถสปอร์ตของเขาซึ่งจอดอยู่ไม่ไกล นี่เธอกำลังโดนเด็กเนิร์ดเล่นงานเข้าให้แล้วจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย? หลังจากแยกย้ายกันที่หน้าผับ บรรยากาศของทั้งคู่ก็เปลี่ยนไปคนละขั้ว คนหนึ่งกลับสู่โลกของ นักศึกษาตัวท็อปส่วนอีกคนกลับไปซุกตัวในพื้นที่ส่วนตัวเพื่อฟื้นฟูร่างกายที่ถูกใช้งานอย่างหนักหน่วง ที่ตึกคณะวิศวกรรมคอมพิวเตอร์ ภีม เดินเข้ามาพร้อมกับเป้อุ้มแล็ปท็อปคู่ใจ ท่าทางที่ดูสุขุมและเสื้อนักศึกษาที่ขาวสะอาดกริบทำให้สาวๆ หลายคนต้องเหลียวมอง แต่เจ้าตัวกลับไม่ได้สนใจสายตาเหล่านั้นเลย "เฮ้ย ไอ้ภีม มาสายนะมึง วันนี้ลมอะไรหอบมาวะ ปกติมึงต้องมานั่งดิฟสมการรอพวกกูแล้วไม่ใช่เหรอ" เซน หนุ่มมาดกวนประจำกลุ่มเอ่ยทักขึ้นเป็นคนแรก ตามมาด้วย กวิน หนุ่มนิ่งมาดเท่ และ บอย เพื่อนสายลุยที่กำลังนั่งปั่นโค้ดอยู่ ทั้งสี่คนคือแก๊ง เทพวิศวะ ที่หล่อกินกันไม่ลง แต่ภีมดูจะโดดเด่นที่สุดในลุค ฮอตเนิร์ด เพราะแว่นสายตานั่นแท้ๆ "มีธุระนิดหน่อย" ภีมตอบสั้นๆ พร้อมยิ้มน้อยๆ ที่มุมปากขณะวางไอแพดลงบนโต๊ะ "ธุระหรือ เเน่หรอวะเเล้วเรื่องเมื่อคืนกับพี่คนนั้นที่มึงขอความช่วยเหลือกับกุเป็นไง? เเต่กุ ดูหน้ามึงอิ่มเอิบขนาดนี้ไอย่าบอกนะว่า...." บอยเงยหน้าจากจอคอมพิวเตอร์มาจับผิด "แถมวันนี้ดู... พลังงานเยอะผิดปกตินะมึง" ภีมไม่ตอบ เขาเพียงแค่ขยับแว่นสายตาให้เข้าที่แล้วเริ่มเปิดโปรแกรมเขียนโค้ด แต่ในหัวกลับไม่ได้มีแค่ตัวเลข 0 กับ 1 เพราะภาพร่างบางที่นอนครางกระเสือกกระสนอยู่ใต้ร่างเขาเมื่อคืนมันยังวนเวียนอยู่ไม่ไปไหน เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเบอร์ที่อัยดาทิ้งไว้ให้ เตรียมตัวไว้เลยพี่ไอซ์ บัญชีนี้ผมเก็บยาวแน่ๆ ที่บ้านส่วนตัวของอัยดานางแบบสาวหมดสภาพทิ้งตัวลงนอนบนเตียงนุ่ม หลับไป ในขณะที่หนุ่มรุ่นน้องกำลังนั่งเรียนอย่างสดชื่น อัยดา กลับทิ้งตัวลงบนเตียงคิงไซส์ในบ้านเดี่ยวสุดหรูของเธออย่างหมดแรง "ฮัลโหล... พี่อินดี้เหรอ วันนี้ไอซ์ขอแคนเซิลงานถ่ายแบบทั้งหมดเลยนะคะไม่สบายค่ะ ปวดหัว... ปวดตัวไปหมดเลย" เธอจำใจต้องโกหกผู้จัดการส่วนตัวไป ทั้งที่ความจริง "อาการปวด" มันมาจากสาเหตุอื่นล้วนๆ อัยดาพลิกตัวซุกหน้าลงกับหมอนพลางนึกถึงเหตุการณ์ยันรุ่งสางที่เพิ่งผ่านมา ผิวกายของเธอยังรู้สึกถึงสัมผัสร้อนแรงของภีมไม่จางหาย "นึกว่าเป็นเด็กเนิร์ดจะเรียบร้อย... ที่ไหนได้ ร้ายกว่าเสืออีก" เธอพึมพำกับตัวเองพลางนึกถึงคำที่เขาบอกว่าเป็น 'เอฟซี' ของเธอ นี่เธอเสียสาวครั้งแรกให้กับแฟนคลับตัวเอง แถมยังเป็นเด็กมหาวิทยาลัยที่อึดยันเช้าขนาดนั้น อัยดาก้มมองรอยจางๆ ตามผิวขาวเนียนแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจ ‘ไอ้เด็กบ้า... ใครจะไปคิดว่าภายใต้แว่นนั่นจะหื่นขนาดนี้’ ถึงจะบ่นแบบนั้น แต่อัยดากลับเผลอกำโทรศัพท์ในมือแน่น รอดูว่านายภีมเอฟซี คนนั้นจะทักไลน์มาหาเธอเมื่อไหร่กันแน่ครึ่งวันผ่านไป อัยดาตื่นขึ้นมาเพราะหิวข้าว เธอจัดการเข้าเเอปสั่งอาหารที่เธอชอบมาทาน ก่อนจะลุกขึ้นไปอาบน้ำ เเต่.. "ปวดหัวจัง เหมือนจะไม่ใส่บายเลยอะ " เธอเหมือนจะป่วยเลย เเต่ด้วยความที่เธอเป็นคนรักสะอาด เลยฝืนตัวเองลุกไปอาบน้ำ เพื่อความสบายตัว เป้นเวลาเดียวกับภีมที่เพิ่งเรียนเสร็จ กำลังเดินออกจากชอปพร้อมเพื่อนๆ ลงไปโรงอาหาร เขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทักหาเธอดู Peem : ทำอะไรอยู่ครับ เเต่ก็ไม่ได้ขึ้นอ่าน เพราะเธอกำลังอาบน้ำอยู่กว่าอัยดาจะออกมาจากห้องน้ำก็เกือบสิบนาที "อาบน้ำอุ่นก็ยังหนาว เราต้องป่วยเเน่ๆ" เธอรีบไปหาเสื้อผ้าใส่เพราะทนความหนาวไม่ไหว ประจวบเหมาะกับไรเดอร์มาส่งอาหารพอดีเธอรีบหยิบเเมสมาใส่ เเล้วออกไปรับของ ที่หน้าบ้าน โอ้ย ร้อนอ่า... เเดดตอนบ่ายร้อนมาก อัยดาเเทบจะเป็นลม จนคนตัวเล็กรีบพาร่างกายเข้ามาในบ้าน เธอทั้งหนาวทั้งร้อน ในตอนนี้ กล่องข้าวร้อนๆ ถูกเปิดออกพร้อมกับยกมือถือขึ้นมาเล่นไปพลางๆ เห็นข้อความของหนุ่มรุ่นน้องที่มีความสัมพันธ์ดวยเมื่อคืนทักเข้ามาเอไม่กี่นาทีที่เเล้ว "Ai Ice : กำลังทานข้าว มีอะไรเปล่า เธอกดส่งกลับไปเเล้วมันก็ขึ้นอ่านทันที Peem : พี่ตอบช้า ผมเป็นห่วงนึกว่าไม่สบาย อัยดารีบหยิบขึ้นมาอ่าน ก่อนจะยิ้มมุมปากเเล้วตอบกลับไป Ai Ice : อื้ม. เหมือนจะไม่สบายเลย หนาวๆร้อนๆ ปวดหัวด้วย ภีมที่นั่งอยู่ไต้ต้นไม้กับกลุ่มเพื่อน หลังทานข้าวเสร็จก็อ่านทันทีเช่นกัน เธอบอกว่าเหมือนจะไม่สบายงั้นเหรอ ? เขาต้องไปหาเธอรึเปล่า เพราะอย่างน้อยเขาก็เป้นคนทำให้เธอต้องป่วยนี่นา. Peem : ให้ผมไปหามั้ยครับ พี่ดูเเลตัวเองได้รึเปล่า ?