ภายในรถคันหรูของภีมที่จอดสงบนิ่งอยู่ในมุมมืดของลานจอดรถส่วนตัว เสียงลมหายใจหอบถี่ของอัยดาดังสะท้อนไปทั่วห้องโดยสารที่คับแคบลงถนัดตา เมื่อภีมจัดการปรับเบาะคนขับให้เอนลงจนสุด แล้วรั้งร่างบางให้ขึ้นมานั่งคร่อมบนตักกว้างในท่าหันหน้าเข้าหากัน
"ภีม ใจเย็นๆ คนจะเห็น"
อัยดากระซิบเสียงพร่า พยายามดันแผงอกแกร่งไว้ แต่สัมผัสจากมือหนาที่ลูบไล้โคนขาอ่อนทำเอาเธอแทบไม่มีแรง
"ฟิล์มรถผมมืดครับพี่อัย ไม่มีใครเห็นหรอก นอกจากผมที่จะเห็นพี่คนเดียว"
ภีมกระตุกยิ้มเจ้าเล่ห์ แววตาของหนุ่มเนิร์ดหายไปสิ้น เหลือเพียงเสือร้ายที่จ้องจะตะครุบเหยื่อ มือหนาเอื้อมไปรูดซิปชุดเดรสสีเงินของเธอลงจนมันหมิ่นเหม่จะหลุดจากอกอิ่ม
ภีมไม่ปล่อยให้เสียเวลาเขาฉกวูบลงที่ซอกคอขาวหอมกรุ่น ขบเม้มจนเกิดรอยแดงซ้ำๆ เพื่อย้ำความเป็นเจ้าของ
"อาส์ ..กลิ่นเหล้าจางๆ บนตัวพี่มันทำให้ผมคลั่งรู้ไหม"
"อ๊ะ ภีม อย่าทำรอยสิ พรุ่งนี้พี่มีงาน"
อัย
