66 เหตุผลที่รับอุปการะพราวตะวัน
@หลายวันต่อมา
“ทำอะไรอยู่หรอลูก” เอดิสันเอ่ยถามลูกชายด้วยความเป็นห่วง เพราะพักหลังเริ่มสังเกตเห็นลูกชายมีอาการเหม่อลอย จนไม่เป็นอันทำการทำงาน
“นั่งคิดอะไรเรื่อยเปื่อยครับ”
“คิดเรื่องน้องหรอ”
“คิดทุกเรื่องเลยครับ โดยเฉพาะเรื่องพราวตะวัน”
“เฮ้อ” พอพูดถึงพราวตะวันเอดิสันถึงกับถอนหายใจ ย่อตัวลงนั่งข้างๆลูกชาย ไม่ใช่แค่ดานิเอลหรอกที่คิดถึงพราวตะวัน เขาเองก็เหมือนกัน ตั้งแต่เธอจากไป ทั้งบ้านก็ดูเงียบเหงาไปเลย ไม่เหมือนเมื่อก่อน “ป่านนี้จะไปอยู่ที่ไหนกันนะ หนูพราว....”
เอดิสันค่อยๆปิดเปลือกตาลง ซึมซับความเจ็บปวดเมื่อสี่ปีที่แล้ว หากวันนั้นเขาเชื่อใจพราวตะวันสักนิด วันนี้ก็คงไม่เสียเธอไป
“เธอคงโกรธเรามาก จนไม่กลับมาที่นี่อีก”
“แน่นอน ก็ดูสิ่งที่เราทำกับเธอสิ” รู้สึกเหมือนมีก้อนตันมีขึ้นมาจุกลำคอ “พ่อเสียใจเหลือเกินแดน พ่อเสียใจจริงๆ”
“ผมเองก็เสียใจเหมือนก
