49 ลางสังหรณ์เป็นจริง
หลังออกมาจากคอนโดพราวตะวันก็เดินไปรอแท็กซี่ที่หน้าตึก แต่ทันใดนั้นก็มีรถยนต์หรูวิ่งเข้ามาจอดตรงหน้า ชายคนขับค่อยๆลดกระจกลงพรางดึงแว่นสีชาที่ปกปิดความหล่อออก
“คุณเร็น!”
“ขอบคุณที่ยังจำฉันได้ ฉันร้องเรียกเธอไม่ได้ยินหรือไง เดินเหม่ออยู่ได้”
“ฉันมัวคิดอะไรเรื่อยเปื่อยค่ะ แล้วคุณมาทำอะไรที่นี่”
“นี่คอนโดฉัน” เขาชี้ไปยังคอนโดที่เธอเพิ่งเดินออกมา “ความจริงฉันเห็นเธอตั้งแต่ตอนเดินเข้าไปในคอนโดแล้วแหละ แล้วผู้ชายที่มากับเธอหายไปไหนละ”
“อะ...เอ่อ....เขาไปทำธุระค่ะ”
“ไม่ยักจะรู้ว่าแฟนเธอหล่อขนาดนี้”
“คะ? เขาไม่ใช่ของฉันแฟนค่ะ เขาเป็น...พะ...พี่ชาย”
“อ้อ! ฉันจำได้ล่ะ ที่เธอบอกว่าพี่ชายมารับกลับบ้าน คนนี้เองหรอ” ชินอิจิพยักหน้าเบาๆ “จะไปไหนล่ะ เดี๋ยวฉันไปส่ง”
“กำลังจะกลับบ้านค่ะ เดี๋ยวฉันเรียกแท็กซี่ไปก็ได้ บ้านฉันอยู่ใกล้ๆเอง”
“ถ้างั้น...ไปทานข้าวเป็นเพื่อนฉันหน่อยสิ
