52 ทิ้งไว้กลางทาง
“งั้นก็แสดงว่าที่ผ่านมาเธอรู้มาตลอดสินะ ว่าใครจ้างพวกนั้นมาไล่ยิงเรา!” ดานิเอลตะคอกเสียงดังหลังพาหญิงสาวขึ้นรถแล้วขับออกไปอย่างรวดเร็ว สถานการณ์กำลังร้อนระอุ แต่นั่นก็ยังไม่เท่าใจของเขา “ตอบมาสิ!! เธอรู้มาตลอดใช่ไหมว่าทั้งหมดเป็นฝีมือไอ้ลูคัส!”
“ค่ะ ทั้งหมดเป็นฝีมือของลูกคัส แต่ไม่ใช่แค่เขาคนเดียว คนที่จ้างพวกนั้นมายิงคือคุณม่านต่างหาก เธอจงใจจะฆ่าพราว”
“คำก็ม่าน สองคำก็ม่าน เธอคงหาทางออกไม่ได้แล้วใช่ไหม ถึงโยนความผิดไปให้คนอื่น!” เหมือนมีไฟสุมในอก ยิ่งพราวตะวันไม่ยอมรับผิดอารมณ์ของเขาก็ยิ่งเดือดขึ้นเรื่อยๆ
แค่เรื่องที่เธอกับลูคัสแอบไปรวมหัวกันก็มากเกินพอแล้ว นี่ยังมาโยนความผิดไปให้คนอื่นอีก คนอย่างพราวตะวันมันต้องตายด้วยน้ำมือของเขานี่แหละ!
“พราวพูดจริงๆ แต่ถ้าคุณไม่เชื่อก็ไม่เป็นไร เพราะพราวมันไม่มีค่าพอให้ใครเชื่อหรอก” ได้แต่เก็บความน้อยอกน้อยใจเอาไว้ ที่ผ่านมาไปห
