เน้นการออกงานสังคมหรืออยู่ตามสถานเริงรมย์เช่นเดิม ส่วนกลางคืนเธอนอนบ้านสลับกับคอนโดฯ ตามที่เคย แต่สิ่งที่ต่างไปคือทุกครั้งที่มานอนที่คอนโดจะมีภารัณมาขลุกอยู่ด้วยแทบทุกวัน
“พรุ่งนี้เราต้องไปออกรอบกับท่านอภิยุธ ไจ๋ว่าเรานอนกันเร็วหน่อยนะคะ”
ภารัณเงยหน้ามองคนพูดทันที คนที่ควรพูดประโยคนั้นควรเป็นเขามากกว่า เพราะคนที่กลับบ้านมืดค่ำจนต้องนอนดึกมีแต่ตัวเธอเองล้วนๆ
“ผมไม่ได้เป็นคนทำให้ไจ๋นอนดึกเลย เมื่อไหร่คุณจะเพลาๆ เรื่องเที่ยวกลางคืนสักที ไปสัปดาห์ละสามสี่วันผมว่ามันมากไป”
ไม่ใช่ว่าภารัณไม่รู้ว่าจารวีไม่ได้ไปเที่ยว เขาเข้าใจดีว่าความลับทางธุรกิจและคอนเนกชันต่างๆ ที่แฝงมาจากธุรกิจกลางคืนนั้นมีมากจนใครๆ อาจจะคิดไม่ถึง แต่เขาไม่เคยเห็นด้วยกับการที่เธอจะต้องลงไปสวมบทบาทนั้นด้วยตัวเอง
และในงานสังคมต่างๆ ก็เช่นกัน จารวีมักจะถูกมองว่าไม่เป็นโล้เป็นพาย ดังนั้นไม่ว่าเธอจะไปปรากฏตามวงสนทนาใดผู
