วันต่อมาในตอนสาย ขณะที่จารวีกำลังอ่านรายงานของฝ่ายบัญชี หญิงสาวต้องชะงักเมื่ออันยาญาติสาวมาขอพบ
“มีอะไรเหรออ้าย” เธอถามเมื่อฝ่ายนั้นเอาแต่นิ่ง
“คือว่าอ้ายอยากขอย้ายห้องทำงานได้ไหมคะพี่ไจ๋ อ้ายไม่เป็นอันทำอะไรเลยแป๋มเอาแต่คอยหาเรื่องน่ะค่ะ” อันยาพูดด้วยท่าทางลำบากใจ
“แป๋มเขาหาเรื่องเราทำไมล่ะ มีอะไรไม่พอใจกันหรือเปล่าหรือว่าอ้ายไปทำอะไรเขา”
“เปล่านะคะ” อันยารีบร้องขึ้นทันทีและพูดต่อ
“อ้ายคิดว่าแป๋มคงหึงอ้ายกับพี่เมษค่ะ”
“แป๋มกับเมษเลิกกันไปตั้งนานหลายปีก่อน พี่ว่าเขาสองคนไม่น่าจะยังรู้สึกอะไรกันอีก อ้ายอาจจะคิดมากไปเองก็ได้นะ”
“ไม่ค่ะพี่ไจ๋ แป๋มหาเรื่องอ้ายจริงๆ อ้ายขอมาทำงานกับพี่แทนได้ไหมคะ”
“คงไม่ได้หรอกอ้าย เพราะว่าพี่ไม่ค่อยเข้าบริษัทเรามาทำงานในนี้ก็อาจจะไม่ได้ทำอะไรมากมาย” จารวีตัดบทเธอเห็นสีหน้ากระอักกระอ่วนใจของอีกฝ่ายจึงตัดสินใจว่า
“เอาเป็นว่าพี่จะหาที่นั่งทำงานให้
