เมธัสมาที่ร้านเลซองฟองตามปกติที่มาเกือบทุกวัน เขารู้ว่าเปรมฤดีเป็นหุ้นส่วนของร้านนี้ตั้งแต่แรก และก่อนหน้านี้การมาซื้อกาแฟที่นี่บ่อยๆ ก็เพื่อแค่ว่าอาจจะมีโอกาสได้เจออดีตคนรักบ้าง แม้ไม่ได้คุยแต่ได้เห็นหน้าเธอบ้างก็ยังดี
“วันนี้รับเหมือนเดิมไหมคะ” พนักงานสาวที่จำลูกค้าประจำได้รีบถาม ชายหนุ่มพยักหน้า
“ครับ กับขอสโคนอีก 1 ที่”
เมธัสสั่งแล้วเดินไปนั่งที่ประจำ ชายหนุ่มนั่งได้ไม่ถึงสิบนาทีก็ปรากฏร่างหญิงสาวสวยจัดที่กำลังก้าวผ่านประตูเลื่อนอัตโนมัติ เธอยิ้มกว้างทันทีที่เห็นเขา
“คุณเมษ... สวัสดีค่ะ บังเอิญเจอกันอีกแล้ว”
เมธัสยิ้มแห้งกับคำว่าบังเอิญของธวัลยา
“สวัสดีครับคุณดาหวัน ถ้ายังไม่มีโต๊ะเชิญนั่งด้วยกันก็ได้นะครับ” เขาพูดตามมารยาทและอีกฝ่ายก็ตอบรับทันใจ
“ขอบคุณค่ะ งั้นหวันนั่งตรงนี้ดีกว่าจะได้มีเพื่อนคุย”
ธวัลยารอจนพนักงานเข้ามารับออเดอร์และถอยไป เธอจึงเริ่มต้นบทสนทนา
“คุณเมษปกติ
