จารวีลืมตาด้วยความมึนงงเธอจำได้ว่ากำลังมาพบอันยา ญาติสาวรออยู่ในรถเธอจึงก้าวขึ้นไปนั่งบนรถของอันยา จากนั้นก็สติดับวูบภาพตัดไปเสียดื้อๆ
หญิงสาวลุกขึ้นนั่งมองไปรอบๆ ที่นี่ไม่ใช่ทั้งที่ห้องของเธอและไม่ใช่ที่บ้าน แล้วมันคือที่ไหนและเกิดอะไรขึ้น เธอนิ่วหน้าเมื่อรู้สึกว่ายังเวียนศีรษะอยู่ ไม่อยากเชื่อว่าอันยาจะกล้าวางยาเธอ หญิงสาวยกมือลูบท้องอัตโนมัติกลัวว่าลูกจะเป็นอันตราย
เธอมองหาข้าวของส่วนตัวแต่ไม่เจอสักชิ้น จารวีลุกขึ้นไปแตะประตูทันใดนั้นมันถูกหมุนจากด้านนอกและเปิดเข้ามา หญิงสาวถอยกรูดเพราะไม่รู้ว่าเป็นใครที่เข้ามา
“อ้าย... ทำไมทำกับพี่แบบนี้” หญิงสาวครางในลำคออย่างไม่อยากเชื่อว่าเป็นอันยาที่เดินเข้ามาด้วยท่าทางปกติ
“อย่าถามเลยค่ะว่าทำไม แค่รู้ว่าอ้ายอยากให้พี่ไจ๋อยู่ที่นี่สักวันสองวันนะคะ รอให้การประมูลจบลงเดี๋ยวก็ได้กลับบ้านเอง”
“เธอวางยาพี่ทั้งที่รู้ว่าพี่ท้อง” จารวีพูดเสียงดัง อัน
