เหม็นกลิ่นบุหรี่

ร่างบอบบางตื่นขึ้นมาเพราะได้กลิ่นที่ไม่พึงประสงค์ เปลือกตาอันหนักอึ้งค่อย ๆ ปรือขึ้นอย่างเชื่องช้า สิ่งแรกที่เธอมองเห็นคือเพดานห้องสีขาวสว่าง แสงไฟเจิดจ้า หันไปทางซ้ายขวามีผ้าม่านสีเขียวกั้นเป็นล็อกเอาไว้ คนตัวเล็กค่อย ๆ ดันตัวขึ้น ทุกอย่างรอบกายกำลังเน้นย้ำว่าเธออยู่ภายในห้องพยาบาลของมหาวิทยาลัย แต่สิ่งที่เธอไม่เข้าใจคือทำไมในห้องนี้ถึงมีกลิ่นบุหรี่... เฟียสตัดสินใจลุกขึ้นจากเตียงที่เงียบสงบ แล้วตรงไปที่ริมระเบียงถึงได้พบว่าใครบางคนกำลังยืนสูบบุหรี่อยู่ ซึ่งที่นี่เป็นสถานศึกษา แถมยังอยู่ในห้องพยาบาล สิ่งที่เขาทำอยู่ตอนนี้ไม่ควรอย่างยิ่ง หมับ! “เฮ้ย!” คนถูกกระชากบุหรี่ออกจากปากโวยวายทันที แต่ไม่ทันเสียแล้ว บุหรี่ของเขาถูกโยนลงไปข้างล่าง แถมคนโยนยังกอดอกทำหน้าเอาเรื่องอีกด้วย “อะไรของเธอเนี่ย” เขาชักสีหน้าไม่พอใจ ที่เด็กปีหนึ่งอย่างเธอไม่เกรงกลัวและยังกล้าท้าทายอำนาจอีกด้วย “มานี่” เฟียสไม่ตอบแต่ดึงแขนสิงขรไปนอกห้อง ก่อนจะพาไปยังช่วงต่อระหว่างบันไดของชั้นสอง ซึ่งเป็นจุดที่มีป้ายเขียนเอาไว้ชัดเจนว่าเขตปลอดบุหรี่ “แหกตาดูซะ ว่าสิ่งที่พี่ทำมันควรหรือเปล่า” เธอทำหน้าจริงจัง ขณะที่อีกฝ่ายไม่แสดงอาการสำนึกหรือรู้สึกผิดเลยสักนิด “แล้ว?” เขาขมวดคิ้วเอียงคอถามกลับคืนมาสั้น ๆ “แล้วพี่ก็ยังสูบเนี่ยนะ เรียนสูงเสียเปล่า การศึกษาไม่ได้ช่วยขัดเกลาจิตใต้สำนึกของพี่เลยหรือไง” “หึ” สิงขรเบือนหน้าหลบพร้อมกับแค่นหัวเราะ เขาไม่นึกว่าจะมีใครกล้าต่อว่าเขาขนาดนี้ โดยเฉพาะกับเด็กปีหนึ่งซึ่งตัวเล็กเท่าลูกหมาชิวาว่า “พี่ขำอะไร นี่เรื่องจริงจังนะ ถ้าอาจารย์รู้…” “อาจารย์รู้แล้วจะทำไม” เขาเลิกคิ้วถามพร้อมกับยื่นหน้าเข้ามาใกล้ จนเฟียสต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว “ก็ถ้าอาจารย์รู้ พี่โดนไล่ออกแน่” คราวนี้เขาไม่เพียงแค่นหัวเราะ แต่ยังระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอย่างชอบใจ “ระหว่างอาจารย์ไล่ฉันออก กับฉันไล่อาจารย์ออก อะไรจะเกิดขึ้นก่อนนะ” “หมายความว่าไง” เฟียสไม่ค่อยเข้าใจสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ย เขาพูดเหมือนตัวเองมีตำแหน่งที่สูงยิ่งกว่าอธิการบดีเสียอีก “รู้ไหมใครจัดตั้งมหาวิทยาลัยนี้” “แบล็กคิงส์” แบล็กคิงส์ คือบริษัทยักษ์ใหญ่ ซึ่งเป็นเบื้องหลังของสถานที่สำคัญหลายแห่งในประเทศ โดยเฉพาะโรงพยาบาลและพื้นที่ทางการศึกษา “แล้วรู้ไหม ผู้ถือหุ้นแบล็กคิงส์สี่คนมีใครบ้าง” “จะพูดอ้อมทำไม พูดมาเลย ฉันฟังภาษาคนรู้เรื่อง” “งั้นฟังไว้ให้ดีเลยนะ” เขายื่นหน้ามาใกล้อีก จนได้กลิ่นบุหรี่ที่เพิ่งสูบไปเมื่อครู่ “พ่อฉันนี่แหละ เสี่ยทศพล... หนึ่งในหุ้นส่วนของแบล็กคิงส์” “...” เฟียสเหมือนหูดับไปชั่วขณะ ขาของเธออ่อนแรงไปหนึ่งข้างจนแทบจะเซ “วะ ว่าไงนะ” “ได้ยินแหละ แต่ยอมรับความจริงไม่ได้เฉย ๆ” เขายกยิ้มเหมือนผู้กำชัยชนะ ในขณะที่คนตัวเล็กหน้าชาไปหมด เลยเตรียมจะเดินหนี ทว่ากลับโดนเขาคว้าแขนเอาไว้ได้ทัน “คนเรานี่น้า ใจร้ายชะมัด ฉันอุตส่าห์อุ้มเธอมาตั้งไกล หนักก็หนัก คำขอบคุณไม่มีสักคำ” เขารีบทวงบุญคุณพร้อมกับทำหน้าน้อยเนื้อต่ำใจ แต่ถ้าคาดหวังว่าจะได้ยิน ก็ฝันไปเถอะ “ฉันก้มลงกราบขอร้องให้พี่แบกฉันมาหรือไง พี่ทำของพี่เอง อ้อ! แล้วพี่ก็ทำให้ฉันต้องมาอยู่ในสภาพนี้ด้วย พี่สมควรได้รับผลกรรม” “ฉันทำอะไรให้เธอมาอยู่ในสภาพนี้?” “ก็เมื่อคืน…” เธอยั้งปากไว้ได้ทันก่อนจะข่มตาลงเหมือนตั้งสติกับตัวเองได้ “เมื่อคืน… ทำไมเหรอ?” “ไม่ต้องมายุ่ง” เธอเตรียมจะเดินหนีอีกแต่กลับโดนเขากระชากแขนแล้วดันตัวไปยังมุมอับสายตา และกล้องวงจรปิดเข้าไม่ถึงจนทำให้คนตัวเล็กถึงกับเบิกตาโพลง “จะ จะทำอะไร ฉันแจ้งตำรวจนะ” เธอรีบยกมือขึ้นมาปิดหน้าอกตัวเองเหมือนพยายามป้องกันตัวเองสุดฤทธิ์ ทั้งที่เมื่อคืนเธอเป็นฝ่ายเข้าหาเขาเองแท้ ๆ “เมื่อคืนเพิ่งได้เสียกันด้วยความสมยอม มาวันนี้แจ้งความว่าฉันข่มขืน รู้ไหมตำรวจจะมองเธอยังไง?” ที่เขาพูดมาไม่ผิดเลยสักนิด ยังไงตำรวจก็ต้องมองว่าเป็นเรื่องสมยอม เธอพลาดมากจริง ๆ “ฉันไม่ทำอะไรเธอหรอกน่า ถ้าเธอไม่มายั่วฉันก่อน” มือหนาแตะลงที่กลีบปากนุ่มก่อนที่เธอจะรีบสะบัดมือออกอย่างแรง “เหม็นบุหรี่” เธอมุ่ยหน้าอย่างไม่พอใจ แต่ยิ่งพูดว่าเกลียด เขาก็ยิ่งอยากลองดี “อุบ!” สิงขรจู่โจมเข้ามารวดเร็วและดุเดือด ทำเอาเฟียสตั้งรับไม่ทัน รู้ตัวอีกทีริมฝีปากของเธอก็ถูกครอบครองแล้ว “อื้ออ!” เธอรีบประท้วงพร้อมกับพยายามดันอกของอีกฝ่ายให้ออกห่าง แต่ยิ่งดิ้นเขาก็ยิ่งจูบเธอแรงขึ้น ไม่เพียงเท่านี้ สิงขรกัดลงที่ริมฝีปากจนเธอร้องเสียงหลงจากนั้นถึงได้ผละออกไป “ไอ้พี่สิง มันเจ็บนะเว้ย!” เธอยกมือขึ้นเช็ดคราบน้ำลายที่เปรอะอยู่ สายตาดื้อดึงมองเขาอย่างโกรธเคือง “เจ็บจะได้จำ ต่อไปจะได้เลิกดื้อ แล้วถ้ายังไม่หายดื้อนะ ฉันจะกำราบเธอจนกว่าเธอจะยอม” “ไหนบอกว่าครั้งเดียวจบ ไม่ยุ่งเกี่ยวกันอีก นี่พี่กำลังผิดกฎตัวเองอยู่นะ” ยิ่งมองหน้าของคนตัวเล็ก สายตาดื้อรั้นนี่ยิ่งทำให้เขาหลงอย่างถอนตัวไม่ขึ้น “รู้อะไรไหม กฎก็เหมือนขานั่นแหละ” “ทำไม?” เขาโน้มลงเข้ามาใกล้พลันกระซิบที่ข้างหูเธอเสียงกระเส่า “มันมีเอาไว้แหก” “...” เขาอาศัยจังหวะที่เธอเผลอตั้งใจจะจูบอีกรอบ แต่กลับถูกอีกฝ่ายยกมือขึ้นปิดปาก และกระแทกเข่าใส่กลางเป้าจนฟุบลงไปกับพื้น “ยะ ยัยเด็กแสบ อ้าา... เตะมาได้ไงวะ! จุกนะเว้ย” “หึ สมน้ำหน้า” เธอรีบสะบัดก้นเดินหนีไปอย่างรวดเร็ว ทิ้งสิงขรให้นั่งกุมเป้ากางเกงเอาไว้เพราะจุกจนลุกไม่ขึ้น ผ่านไปเกือบนาทีกว่าเขาจะพยุงตัวเองขึ้นได้ โชคดีที่ไข่ยังอยู่ครบ ไม่มีใบไหนแตกหรือเสียหาย แต่เธอเล่นกระแทกเข่าแรงขนาดนี้ คงมีช้ำกันบ้างแหละ