เสียงปากกาขีดลงบนกระดาษดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ หากแต่สมาธิของเฟียสไม่ได้อยู่กับตัวอักษรบนสไลด์เลยสักนิด สายตาเธอเอาแต่เหม่อมองไปข้างหน้า แม้ว่าเธอจะพยายามจด พยายามฟัง แต่ทุกครั้งที่สายตาเหลือบออกไปนอกหน้าต่าง เห็นนักศึกษาคนอื่นเดินถือช่อดอกไม้สีแดงสดผ่านไปผ่านมาราวกับขบวนพาเหรดขนาดย่อม ในใจมันก็แอบกระตุกเบา ๆ อย่างห้ามไม่อยู่
จริง ๆ ก่อนหน้านี้ไม่คิดอยากได้ดอกไม้เลย แต่พอเห็นคนอื่นได้ เธอกลับรู้สึกแปลก ๆ
เธอเป็นคนไม่ชอบอะไรที่สิ้นเปลืองโดยใช่เหตุ ไม่ชอบของที่มีอายุสั้น ๆ เอามาตั้งไว้สองสามวันแล้วก็เหี่ยวเฉา ทิ้งไปก็เสียดายแย่ แต่จะเก็บไว้ก็รกห้องอีก คำพูดพวกนั้นเธอเคยพูดกับสิงขรจริง ๆ และพูดด้วยน้ำเสียงจริงจังเสียด้วย จึงไม่แปลกเลย หากเขาจะเข้าใจแบบนั้น
เธอเพิ่งเข้าใจตัวเองก็วันนี้ ว่าเธอก็เป็นแค่ผู้หญิงคนหนึ่งที่แสนธรรมดา ตอนไม่มีความรัก มันก็เป็นแค่ดอกไม้ แต่พอมันก่อเกิดความรัก จู่ ๆ ก
