แอพหาคู่

“ไอ้พี่สิงแม่ง... จงใจแกล้งฉันชัด ๆ พวกแกเห็นไหมตอนให้ปั่นจิ้งหรีด มีฉันคนเดียวโดนนับใหม่อยู่สามรอบ” ปึก! แก้วเหล้ากระแทกใส่โต๊ะเสียงดังลั่น ทำเอาคนในแก๊งถึงกับต้องรีบยกมือปิดปากเฟียสเอาไว้ “ชูววว นี่มันถิ่นวิศวะนะเว้ย เดี๋ยวก็โดนอีกหรอก” ดาด้าเพื่อนใหม่ที่เจอกันในวันรับน้องวันแรกเอ่ยขึ้นมาอย่างจริงจัง แต่กลับโดนเฟียสปัดมือออกอย่างฉุนเฉียว “เอาสิ มาเลย กลัวที่ไหนล่ะ” “โอ๊ย หัวจะระเบิด” น้ำตาลยกมือขึ้นตบหน้าผากตัวเองอย่างเหนื่อยใจ เพราะเพื่อนของตนนั้นแรงสุดไม่สนใครหน้าไหน หนักถึงขนาดงัดข้อกับหัวหน้าพี่ว้าก เล่นเอาเรื่องราวบานปลายไปหมด “ไม่ต้องห่วงว่าจะไม่มีเรื่องหรอกค่าา ฉันว่าพี่สิงหมายหัวแกไว้เรียบร้อย ชีวิตระหว่างรับน้องของแกจะบันเทิงกว่าใคร ๆ ฉันรับประกัน” “เอาสิ ฉันก็จะงัดข้อเอาให้ล้มกันไปข้าง โคตรเกลียดเลย ไอ้พวกบ้าอำนาจ” ดาด้ากับน้ำตาลหันมองหน้ากันอย่างรู้อยู่ในที ก่อนจะถอนหายใจออกมาพร้อมกันอย่างไม่ได้นัดหมาย “เปลี่ยนเรื่อง ๆ เดี๋ยวจะหงุดหงิดเปล่า ๆ” ดาด้าว่าพลางหยิบมือถือขึ้นมาไถหน้าจอ สายตาก็กวาดมองไปรอบร้าน “แกว่าโปรไฟล์นี้ ใช่คนเสื้อแดงนั่นปะ” “ไหน” ทั้งน้ำตาลและเฟียสผลัดกันดูภาพในมือถือ พร้อมกับมองผู้ชายคนนั้นอย่างพิจารณา “คิดว่าใช่นะ” “งั้นเอาเลย” “เอาเลย? เอาไร” เฟียสขมวดคิ้วถามอย่างแปลกใจ “เอ้า ก็คุยเลยไง ถ้าคุยกันถูกคอจะได้ไปต่อที่อื่น” “แรดมากกก แต่ตอนพี่ว้ากถามว่าใครซิงแกยกมือนะ?” น้ำตาลหัวเราะอย่างชอบใจ ในขณะที่เฟียสแทบสำลักเหล้าที่เพิ่งกระดกเข้าปาก “ใครจะไม่ยกล่ะ คนอื่นยกกันพรึ่บ ถ้าฉันไม่ยกก็โดนมองสิ แล้วแกล่ะยัยน้ำตาล ไม่เคยเหรอ?” “ไม่อะ ฉันกลัวผู้ชาย” “กลัวทำไมวะ” น้ำตาลไม่ตอบ แต่ไหวไหล่แทน เป็นจังหวะที่หนุ่มเสื้อแดงเดินเข้ามาประชิดโต๊ะพอดี “ดาด้าปะ?” “ใช่...” ดาด้าทำหน้างุนงง แต่แท้จริงคือเห็นเป้าหมายก่อนหน้านี้แล้ว “เราบาสนะ ที่... คุยกันเมื่อกี้” “อ๋ออ นั่งก่อนสิ” ดาด้ารีบหยิบกระเป๋าออกก่อนจะขยับให้อีกฝ่ายนั่งข้าง ๆ และไม่ลืมสะบัดผมไปด้านหลังเพื่อให้กลิ่นน้ำหอมอ่อน ๆ เตะเข้าจมูกของชายที่มาใหม่ “มันกดพิมพ์ไม่กี่ที เขามาหามันถึงที่เลยว่ะ” เฟียสกระซิบคุยกับน้ำตาลที่นั่งอยู่ข้างกัน “ผับใกล้ปิดแล้ว ไปต่อร้านข้าวต้มโต้รุ่งกันไหม” “อืม... ก็ได้ หิวพอดี” “งั้นเดี๋ยวเราไปเอากุญแจรถกับเพื่อนก่อนนะ มันยืมไปน่ะ” “อื้อ” บทสนทนาอยู่ในสายตาของทั้งสองสาวตลอด พอหนุ่มสุดหล่อลุกออกไป ทั้งสองก็รีบพุ่งเข้ามาหา “หิวพอดีนี่คือหิวข้าวหรือหิวกล้วยจ๊ะ” เฟียสจีบปากจีบคอแซว “มันก็ต้องอันหลังอยู่แล้วปะ” เธอว่าพลางหยิบตลับแป้งขึ้นมาเติมหน้าและทาริมฝีปากเพิ่มความชุ่มฉ่ำ “พวกแกก็หัดเล่นบ้างนะแอพนี้น่ะ เผื่อจะได้เลิกซิงกันสักที” “แรงมากกก” น้ำตาลลากเสียงยาวพลันยกมือขึ้นทาบหน้าอก “แอพไหนอะ ดูหน่อยดิ” “เอามือถือมานี่” เธอไม่รอให้เฟียสอนุญาต รีบหยิบโทรศัพท์ของอีกฝ่ายขึ้นมากดโหลดแอพหาคู่ ก่อนจะทำการกรอกข้อมูลลงไป ไม่นานก็สามารถใช้แอพได้ “นี่นะ แกเลื่อนดู ถ้าถูกใจใครก็ปัดขวาเลย แล้วถ้าเขาถูกใจเรา เขาก็จะปัดขวาเหมือนกัน มันจะแมตช์กันเอง แล้วเริ่มทักแชตได้” “ง่าย ๆ แบบนี้เลยเหรอ” เฟียสพึมพำ ก่อนจะเลื่อนดูไปเรื่อย ๆ แล้วไปสะดุดตากับผู้ชายคนหนึ่งที่ถ่ายลงแค่แผ่นหลังที่เต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ รายละเอียดอะไรแทบไม่มี จะมีก็เพียงแค่กติกาสี่ข้อ -ครั้งเดียวจบ -ห้ามติดใจ -อย่าบอกใครว่าได้กัน -เจอแล้วอย่าใจป๊อด “เหอะ โคตรมั่น” เฟียสแค่นหัวเราะสั้น ๆ ในลำคอ ก่อนมือถือจะถูกแย่งไป “อุ๊ยยย โปรไฟล์ดี เริสนะ ครั้งเดียวจบ แกน่าลองนะเฟียส เดี๋ยวปัดขวาให้” “เฮ้ย!” ยังไม่ทันจะห้าม ปลายนิ้วที่แต้มเล็บเจลสีชมพูละมุนก็เลื่อนปัดขวาที่หน้าจอไปแล้ว “หูยย เขาปัดขวากลับมาแล้ว” ดาด้าทำการกดพิมพ์ทักทายส่งไป ขณะนั้นบาสก็เดินมาที่โต๊ะพอดี เธอจึงต้องยื่นมือถือคืนให้เฟียส “กลับก่อนนะพวกแก วันนี้เมามากเลยอะ ถ้าพรุ่งนี้ไม่เข้ากิจกรรมรับน้องลาให้ด้วยนะ” ดาด้าเริ่มลุกขึ้นตัวเซ จนบาสต้องเข้ามาพยุงกันเดินออกจากร้านไป “กินไปไม่ถึงสิบแก้วมันบอกเมา รอบก่อนกินสามคนสองกรม แม่งไม่เป็นอะไรเลย” เฟียสมองตามเพื่อนพร้อมกับแววตาหมั่นไส้ “แล้วเราเอาไงต่อ กลับเลยไหม” “กลับเลย ไม่ไหวแล้ว วันนี้เปียกฝนทั้งวัน เหมือนจะไข้ขึ้นเลยเนี่ย ขอกลับไปกินยานอนพักก่อน” เมื่อตกลงกันได้ทั้งคู่ก็แยกย้ายกันทันที แต่ระหว่างที่เฟียสกำลังเดินขึ้นหอ แจ้งเตือนแอพหาคู่ก็เด้งขึ้น ติ๊ง... เธอหยุดเดินชั่วคราวแล้วล้วงมือถือขึ้นมาดู ก่อนจะเห็นข้อความที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอ (จะให้ไปหา หรือมาหาเอง)