ราวกับต้องมนตร์สะกด ขาเรียวก้าวเดินตามคำเชื้อเชิญอย่างเหม่อลอย ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าเข้ามาได้อย่างไร รู้อีกทีเธอก็ยืนต่อหน้าชิโอะคุงพร้อมเสียงหัวใจที่เต้นดังขึ้นเรื่อย ๆ “อยากลูบเหรอคะ” เตชินในคราบชิโอะคุงเอียงคอถามด้วยท่าทางน่ารัก ข้าวหอมเพิ่งได้สติก็หน้าแดงซ่าน “ปะ...เปล่านะคะ ฉันแค่จะมาบอกว่างานแก้เสร็จแล้วต่างหาก” คนตัวเล็กเอ่ยตะกุกตะกัก สายตาเสมองไปทางอื่นอย่างมีพิรุธ “แต่สายตาเธอมันบอกว่าอยากทำแบบนั้นนะ” เตชิน เอ่ยแซว เขาปิดไลฟ์ไปตั้งแต่ที่เห็นจากกล้องวงจรปิดว่า ข้าวหอมเดินมาหน้าห้อง เช่นนั้นแล้วจึงไม่ต้องกังวลว่าใครจะล่วงรู้ความลับที่ตนกำลังล่อลวงเลขาสาว ยอมรับว่าเขาคิดถึงค่ำคืนนั้น คิดถึงเลขาสาวในมุมที่ต่างออกไปจากการทำงาน “ทำไมฉันต้องอยากลูบหน้าอกคุณเตด้วยล่ะ” คนที่ปากไม่ตรงกับใจเม้มปากแน่น พร้อมหันมองไปทางอื่น อันตรายเกินกว่าจะสบตาเจ้านายของตนในตอนนี้ด้วยซ้ำ ชายหนุ่มนั่งอยู่ปลาย

