“อ้าว เร็ว ๆ หน่อยสิ เดินให้มันไว ๆ กว่านี้จะได้ไหม นี่มันจะเย็นแล้วนะ ทำอะไรชักช้าอืดอาดไปได้”
ดาร์เรนที่สองมือนั้นกำลังแบกถังไม้ที่ใส่น้ำเอาไว้เต็มปริ่มได้แต่เดินจ้ำอ้าวไปตามคำสั่งของคนที่เดินตามอยู่ด้านหลัง ใบหน้าหล่อเหลาขมวดคิ้วเข้าหากันพลางกัดฟันแน่น จนกระทั่งเดินมาถึงโอ่งขนาดใหญ่ที่ตั้งไว้แถวบริเวณแปลงปลูกผักที่อยู่ท้ายไร่ ร่างสูงจึงจัดการยกเทน้ำที่อยู่ในถังไม้ลงไป
“โอ่งนี้เต็มแล้วก็ไปแบกมาใส่โอ่งอื่น ๆ ต่อให้หมด” เดลยังคงออกคำสั่ง ใบหน้าเผยรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่มุมปากน้อย ๆ ในอ้อมแขนนั้นยังคงอุ้มเด็กชายตัวน้อยไว้
“แบก ๆ แบกอีก ๆ” ดีนหัวเราะร่าพร้อมกับแลบลิ้นปลิ้นตามาให้ “ตักให้เต็มเยย”
มันค่อนข้างจะงง ๆ เมื่อจู่ ๆ เขาก็ถูกเรียกตัวให้มาหาบน้ำจากลำธารมาใส่โอ่งแบบนี้ ทั้ง ๆ ที่มันก็หมดเวลาทำงานไปแล้ว แต่ทันทีที่ดาร์เรนเห็นชายชราอย่างเดลที่มายืนสั่งการด้วยตัวเองกับเจ้าก้อนแป้งที่เป็นเ
