“พี่เดวา คนนั้นเหรอพี่เขยของหนู” คำถามแรกของเวลาที่ถูกส่งมาถามก็คือคนที่เพิ่งเดินออกไปเมื่อครู่นี้เหรอที่เป็นว่าที่พี่เขยของเธอ แต่เป็นเพียงเสียงกระซิบ ด้วยไม่อยากให้หลานชายได้ยิน
“ก็ดูดีนี่” น่านฟ้าพยักหน้าหงึกหงัก
“ดูดีแล้วยังไง แต่ก็สุดท้ายก็เป็นคนที่ทิ้งพี่เดวาไปตั้งห้าปี” เหนือเมฆเบ้ปาก
“โจงขโมยจูบมาอีกแย้ว ดีนจะฟ้องคุงทวด!” ปิดท้ายด้วยเสียงจากเจ้าตัวเล็กอย่างดีนที่พูดไปพลางเคี้ยวข้าวไข่เจียวตุย ๆ ในปากไปพลาง แม้จะไม่ได้ยินที่พวกน้า ๆ คุยกัน แต่พูดเพราะสายตาที่เหลือบไปเห็นจอมโจรขโมยจูบ
เดวาที่ได้แต่นั่งฟังพวกบรรดาน้อง ๆ ต่างพูดเออออกันเองถอยหายใจออกมา ใบหน้าสวยหวานก็ยับย่นอย่างอารมณ์ไม่ดี “นี่เวลา ไม่มีใครเป็นพี่เขยของเธอทั้งนั้นแหละ หยุดพูดจาเพ้อเจ้อได้แล้ว เหนือกับน่านก็ด้วย”
ก่อนที่สุดท้ายจะหันมาพูดกับลูกชายของตัวเอง “แล้วก็ดีนครับ หม่าม้าเคยสอนว่าเวลากินข้าวห้ามพูด เดี๋ยวข้า
