และก่อนที่ดาร์เรนจะได้ลืมตาขึ้นมาหาต้นตอของเสียง 'คิกคิก' ที่ดังลอดเข้ามา จู่ ๆ ความเจ็บปวดจากอะไรบางอย่าง... ไม่สิ... ต้องเรียกว่าหลายตัวก็เล่นงานเขาทันที
“โอ๊ย! อะไรเนี่ย” ดาร์เรนร้องอุทานออกมาเสียงดังก่อนจะสะดุ้งโหยงตื่นเต็มตา
“คิกคิก...”
เสียงเบาหวิวจากทีแรกเริ่มค่อย ๆ เปลี่ยนมาดังขึ้นเรื่อย ๆ จนกระทั่งดาร์เรนฟังชัดว่ามันคือเสียงหัวเราะคิกคักที่กำลังดังมาจากที่ไหนสักที
“คิกคิก... คิกคิก”
“โอ๊ย! อะไรเนี่ย โอ๊ะ!” ดาร์เรนยังคงสะดุ้งเฮือกกระตุกเป็นจังหวะเมื่อยังคงรู้สึกได้ถึงความเจ็บปวดที่มันมีแต่จะเพิ่มขึ้น
“มดแดง!” ดวงตาคมเข้มก้มมองสำรวจไปที่แขนและตามเสื้อผ้าของตัวเอง ในที่สุดก็พบเจ้าตัวต้นเหตุที่กำลังไต่ยุบยับกันอย่างสนุกสนานอยู่บนร่างกายเขา
“คิกคิก...”
เสียงหัวเราะสนุกสนานยังคงดังต่อเนื่อง ดาร์เรนพยายามปัดกองทัพมดแดงให้ออกไปจากตัวพลางหันมองซ้ายขวาไปด้วย จนกระทั่งนัยน์ตาสีเ
