“ฮืออ~ ไม่เอาไม่กิง! น้องอิงจาหาปะป๊า ฮือออ ปะป๊าไปไหน”
“น้องอิงลูก ปะป๊าออกไปทำงานนะ เดี๋ยวตอนเย็น ๆ ปะป๊าก็กลับมาแล้ว ตอนนี้น้องอิงอยู่กับคุณปู่คุณย่าไปก่อนนะคะ” นีราพยามยามเอ่ยปลอบอิงจันทร์มาเป็นเวลาเกือบหนึ่งชั่วโมงแล้ว แต่ทว่าร่างเล็ก ๆ ก็ยังไม่ยอมหยุดปาข้าวของในห้อง
“ไม่เอา! น้องอิงจะหาปะป๊า ทำไมปะป๊าไม่กลับมาหาน้องอิง ฮืออ ปะป๊าทิ้งน้องอิงไปแย้วใช่ไหม”
“โธ่ลูก ปะป๊าไม่ได้ทิ้งน้องอิงไปไหนนะลูก” นีราเดินเข้าไปสวมกอดร่างของหลานสาวตัวน้อยไว้ ก่อนจะหันไปทางเรนผู้เป็นสามี “เอายังไงดีเฮียเรน เป็นแบบนี้คงร้องไห้ไม่หยุดแน่ ๆ”
เรนเองก็ทอดมองหลานสาวอย่างอิงจันทร์ด้วยความสงสาร จากนั้นก็ถอนหายใจออกมา “แล้วนี่เหนือเมฆไม่กลับไร่มากี่วันแล้ว”
“สองวันแล้วค่ะ” เป็นเรื่องจริงอย่างที่นีราว่า ลูกชายฝาแฝดคนโตของเธอนั้นตั้งแต่กลับมาจากอเมริกาก็ออกเที่ยวเตร่แทบทุกวัน บางวันก็ไม่กลับบ้านแถมยังเปลี
