“เดวา เดี๋ยวเอากิมจิไปด้วยนะลูก หม่าม้าทำไว้ให้หลายกระปุกเลย อยู่ที่นั่นจะได้ไม่ต้องลำบากออกไปหาซื้อกิน รสชาติก็ไม่ค่อยอร่อยเหมือนเราทำเองด้วย อ่อ... แล้วหม่าม้าฝากพวกน้ำพริกไปให้น่านกับเวลาด้วย เห็นคราวก่อนโทรมาบ่นว่าอยากกิน” นีราที่กำลังจัดการเช็คข้าวของจิปาถะของบนโต๊ะหันมาเอ่ยพูดกับผู้เป็นลูกสาวอย่างเดวา
“ยังอีกตั้งสามวันนะคะหม่าม้ากว่าพวกหนูจะเดินทาง ทำไมรีบจัดข้าวของให้จัง หรือว่าหม่าม้าอยากให้หนูรีบไปแล้ว” เดวาเดินเข้าไปสวมกอดผู้เป็นแม่จากทางด้านหลังก่อนจะพูดด้วยน้ำเสียงอ้อน ๆ
“ยังไงกันนะลูกสาวคนนี้ โตจนมีลูกสามมีสามีแล้วยังจะมาอ้อนงอแงเป็นเด็ก ๆ ไปได้อีก” นีราส่ายศีรษะไปมาพลางยกยิ้มอย่างเอ็นดู
“ต่อให้หนูจะมีลูกแล้วหรือว่ามีสามี หนูก็อยากจะอ้อนงอแงกับหม่าม้าทุกวันอยู่ดี ก็หนูน่ะรักหม่าม้าที่สุดเลยนี่คะ”
“แหม ขี้อ้อนจริง ๆ เลยนะลูกคนนี้”
“นีรา เห็นปะป๊าบ้างไหมลูก... อ้าว เดวาก็อ
