EP44 :
‘เที่ยวบิน BR0067 กรุงเทพฯ – ลอนดอน ออกไปแล้วค่ะ’
หล่อนจำได้ว่าตัวเองยิ้มให้กับเจ้าของคำพูดประโยคนี้ทั้งน้ำตา ก่อนจะเดินโซซัดโซเซออกมานั่งบนเก้าอี้ตัวที่ใกล้ที่สุด
หล่อนมาไม่ทันจาคอฟ...
เขาไปแล้ว... เขาทิ้งหล่อนไปแล้ว...
มือทั้งสองข้างยกขึ้นปิดหน้าร่ำไห้ปิ่มจะขาดใจ ไม่มีอะไรในโลกใบนี้ที่จะทำให้หล่อนเสียใจได้เท่านี้อีกแล้ว
“ทำไมบอสไม่รอแก้ว... ทำไม...”
หล่อนร้องไห้สะอึกสะอื้น เนื้อตัวสั่นสะท้านอย่างทรมาน และก็ไม่รู้ตัวเลยว่าร้องไห้อยู่นานแค่ไหน จนกระทั่งมีเสียงของใครบางคนดังขึ้นใกล้ๆ
“ผ้าเช็ดหน้าครับ”
หล่อนไม่แม้แต่จะลดมือที่ปิดหน้าอยู่ลง ศีรษะทุยส่ายไปมาราวกับต้องการบอกว่าอย่ามายุ่งกับตัวเอง
“น้ำตาของคุณจะท่วมสนามบินอยู่แล้วนะครับ”
เจ้าของเสียงคุ้นหูพูดขึ้นอีกครั้ง จนหล่อนอดไม่ได้ที่จะลดมือ
