วันเสาร์...
เมื่อถึงวันนัดหมาย ภูพิงค์ก็ขับรถมารับพีชที่บ้านในเวลาเกือบสองทุ่ม โดยสองวันก่อนหน้านั้นเธอได้เข้ามาขออนุญาตตะวันกับพั้นซ์แล้ว ว่าจะพาพีชไปงานวันเกิดเพื่อนซึ่งจัดขึ้นที่ผับ The Sun ตะวันจึงอนุญาตแถมยังโทรไปกำชับนทีให้ดูแลอย่างดี
"สวัสดีค่ะป๊า มี๊" ภูพิงค์ยกมือไหว้ตะวันกับพั้นซ์อย่างมีมารยาท
"สวัสดีจ้ะหนูพิ้งค์ มารับน้องเหรอจ๊ะ" พั้นซ์ทักทายหลานสาวด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน
"ค่ะ ยังไงพิ้งค์ขออนุญาตพาพีชไปนอนที่บ้านด้วยนะคะ สงสัยว่าจะต้องให้น้องพากลับบ้านแน่เลยคืนนี้ คริคริ" ภูพิงค์ปิดปากแล้วหัวเราะออกมาอย่างสดใส
"ยังไงก็อย่าดึกนักนะพิ้งค์" ตะวันบอกอย่างเป็นห่วง
"ค่ะ ป๊า งั้นพิ้งค์ขอพาน้องไปเลยนะคะ นี่ก็ดึกแล้ว จะได้รีบไปรีบกลับ" ภูพิงค์ลุกขึ้นเมื่อเห็นพีชในชุดแซกสีหวานเดินลงมาจากชั้นสอง
"จ้ะ แต่อย่าดื่มมากนะเด็ก ๆ" พั้นซ์เดินมาส่งที่รถและกำชับอย่างเป็นห่วง
"ค่ะ มี๊ วันนี้พีชจะไ
