เช้าวันต่อมา...
"วันนี้พี่ภีมจะมารับลูกสาวมี๊ไปเรียนหรือเปล่าคะ" พั้นซ์เอ่ยถามลูกสาวในตอนที่นั่งทานอาหารเช้าด้วยกัน
"เปล่าค่ะ เดี๋ยววันนี้พีชจะขับรถไปเรียนเองค่ะ" พีชตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงปกติ
"อ้าวทำไมล่ะลูก มี๊เห็นพี่ภีมเขาไปรับไปส่งหนูตลอด" พั้นซ์ถามอย่างสงสัย
"พีชเกรงใจพี่ภีมน่ะค่ะ ตอนนี้พีชก็หายป่วยแล้ว อีกอย่างหลังเลิกเรียนพีชมีกิจกรรมด้วยค่ะ ทำให้เวลาเลิกไม่แน่นอน พีชว่าพีชขับไปเองดีกว่า" พีชพูดจบก็แกล้งตักข้าวต้มมาทาน แล้วรีบออกไปเรียน ก่อนที่ใครอีกคนจะมารับ
"พีชไปเรียนนะคะ สวัสดีค่ะป๊า สวัสดีค่ะมี๊" พูดจบพั้นซ์ก็รีบเดินออกไปและขับรถไปเรียนทันที
"เฮียว่ามันแปลก ๆ มั้ย เหมือนลูกพีชกำลังหลบหน้าตาภีม" พั้นซ์หันไปถามตะวันที่นั่งฟังอยู่เงียบ ๆ
"คงไม่มีอะไรหรอก พีชคงมีกิจกรรมเยอะจริง ๆ นั่นแหละ แล้วตอนนี้ลูกก็หายป่วยตั้งหลายวันแล้ว จะไปรบกวนคนอื่นทำไม" ตะวันพูดตัดบท แต่ในตอนนั้นเอง
