"บ้านใครกันคะ" ยลดาถามด้วยความสงสัยเมื่อรถแล่นเข้ามาจอดยังบ้านหลังหนึ่งที่อยู่ติดกับโรงแรมของตรับคุณ หลังจากที่คนขับรถของโรงแรมไปรับจากสนามบินภูเก็ต
"บ้านของเรา" ตรัยคุณตอบก่อนจะลงจากรถตู้ของโรงแรม แล้วยื่นมือไปรับยลดาให้ก้าวลงจากรถ
"บ้านของเราเหรอ?" ยลดายังคงมีสีหน้างุนงง เพราะสามปีที่แล้วยังไม่มีบ้านหลังนี้ พื้นที่ตรงนี้เป็นที่ดินเปล่า
"พี่เดย์ซื้อที่แปลงนี้แล้วก็สร้างบ้านหลังนี้ ตั้งแต่ที่ยูมิกลับไปเรียนอังกฤษ เราเข้าไปดูในบ้านกันดีกว่าว่าถูกใจยูมิไหม"
"กระเป๋าพวกนี้ให้ยกขึ้นไปไว้บนห้องเลยหรือเปล่าครับ" เสียงผู้ชายรุ่นราวคราวเดียวกับตรัยคุณดังขึ้น ยลดาหันไปมองหน้าด้วยความสงสัย
"ผมเป็นเลขาของคุณเดย์ครับ คุณยลดาเรียกผมว่ากฤษณ์ก็ได้ครับ ผมทำงานที่นี้มาสามปีแล้ว" กฤษณ์เอ่ยแนะนำตัว
กฤษณ์ เลขานุการคนใหม่ที่เข้ามาแทนที่ดาริกา กฤษณ์อายุน้อยกว่าตรัยคุณสองปี เป็นคนที่มีความกระตือร้นในการท
