ยลดาลืมตาขึ้นหลังจากตรัยคุณหลับใหลไปได้สักพักด้วยความอ่อนเพลีย หมดเรี่ยวหมดแรง เพราะเขาพึ่งหยุดการกระทำอันป่าเถื่อนกับเธอ ลำแขนแกร่งยังคงโอบกอดเธอไว้
เธอค่อยๆ ยกแขนของเขาออก แล้วหยัดตัวลุกขึ้นด้วยความเจ็บระบมปวดร้าวไปทั้งตัว โดยเฉพาะใจกลางความเป็นสาวที่บอบช้ำยิ่งกว่าส่วนไหนๆ ดวงตากวาดมองร่องรอยต่างๆ ที่เขาทำไว้ เตียงนอนที่เต็มไปด้วยคราบเลือดปะปนน้ำขาวขุ่นเป็นวงกว้าง เสื้อผ้าที่ขาดวิ่น รวมถึงชุดชั้นในที่ไม่สามารถสวมใส่ได้อีก
เธอกัดฟันข่มความเจ็บปวดค่อยๆ ตวัดเรียวขาที่มีแต่รอยคมเขี้ยวของคนที่กำลังหลับสนิทลงจากเตียง แค่เพียงเท้าแตะถึงพื้นร่างเล็กก็ทรุดฮวบลงไป
"อ๊ะ...อุ๊บ!" มือเล็กถูกยกขึ้นมาปิดปากตัวเองไม่ให้มีเสียงเล็ดรอดออกมาเพราะกลัวว่าเขาจะตื่นขึ้นมาเสียก่อน
ร่างเล็กฝืนลุกขึ้นอีกครั้งทั้งน้ำตา เดินไปยังตู้เสื้อผ้าของเขา หยิบเสื้อตัวใหญ่ที่สามารถปิดร่องรอยตามตัวของเธอได้ ดวงตาจ้องมองไ
