“คุณณิชล่ะพี่กัล”
อังกูรถามหาณิชชาหลังจากที่กลับเข้าบ้านมาไม่เจอเธอที่ชั้นล่าง พลางนึกเป็นห่วงว่าตนเองจะเป็นสาเหตุให้ณิชชาป่วยจนลุกไม่ขึ้นเลยด้วยหรือไม่
“ออกไปข้างนอกเมื่อครู่ค่ะ เห็นเธอว่าจะไปซื้อของใกล้ๆ บ้านนี่เอง”
อังกูรพยักหน้ารับรู้ “เด็กๆ ขึ้นไปอาบน้ำก่อนลูก เดี๋ยวลงมากินของว่างกัน”
“ไปกันค่ะคุณหนูทั้งสอง”
กัลยารีบพาคู่แฝดขึ้นข้างบน สาวใหญ่พยักหน้าเรียกเด็กสาววัยรุ่นที่เป็นลูกมือให้ขึ้นไปด้วยกัน ปล่อยให้อังกูรอยู่ข้างล่างตามลำพัง ชายหนุ่มโทรหายงธนัทถามตารางงานของตัวเองในวันรุ่งขึ้น และนัดสำคัญอื่นๆ ที่มี
เมื่อเงยหน้าขึ้นก็เห็นณิชชาเดินเข้าบ้านมาพอดี ในมือหิ้วถุงอะไรมาด้วยสองสามอย่าง
“ณิชไปไหนมาผมกำลังจะโทรหาเลย”
“ไปซื้อของมาค่ะ พวกของใช้หมด”
เธอหมายถึงของใช้ส่วนตัวจำพวกครีมต่างๆ เครื่องประทินผิวของผู้หญิง อังกูรนิ่วหน้าเมื่อได้ยินแบบนั้น
“แล้วทำไมต้องรีบออกไปคนเดียว
