อังกูรทอดสายตาไปยังภาพแสงสีตรงหน้าอย่างไร้จุดหมาย ชายหนุ่มจิบเครื่องดื่มในมือไม่ได้สนใจคนรอบข้างเลยแม้แต่น้อยว่าใครจะมองตนเองบ้าง
“เฮีย นึกครึ้มอะไรวันนี้ชวนผมมาดื่มเนี่ย ผมจำได้ว่าเฮียเลิกเที่ยวตั้งแต่มีลูกแล้วนี่นา” ยงธนัทมาถึงพร้อมกับคำถาม ชายหนุ่มค่อนข้างงงที่จู่ๆ ก็ถูกเรียกตัวมากลางดึกโดยที่ไม่รู้ล่วงหน้า
“แค่อยากดื่ม ไม่ได้อยากเที่ยว”
“ทะเลาะกับคุณณิชเหรอเฮีย”
“เปล่า” อังกูรปฏิเสธ
“อ้าว แล้วทำไมไม่กลับบ้านครับ ชีวิตเฮียน่าจะกำลังแฮปปี้ ลูกสองคนก็น่ารัก คุณณิชก็ออกจะสวย ใจดี เป็นคนดี”
“ณิชเป็นคนดี แต่อาจจะไม่ได้ใจดีก็ได้”
ยงธนัทเกาศีรษะแกรก ไม่รู้จะพูดออกความเห็นอย่างไรเพราะไม่รู้ปัญหาของอังกูร แต่ที่แน่ๆ เขาค่อนข้างแน่ใจว่าต้องเป็นเรื่องณิชชาร้อยเปอร์เซ็นต์
“ผมว่าเฮียพอดีกว่าไหมเดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นไม่ไหว เราต้องไปเชงเม้งนะเฮีย” ยงธนัทกวักมือเรียกพนักงานมาคิดเงิน จัดการส
