พุดแก้วรับโทรศัพท์ไร้สายจากคาเมรอนขึ้นมาแนบหู แล้วก็ต้องหน้าซีดเผือด เมื่อเสียงอาฆาตพยาบาทของโทมัสดังลั่นขึ้น
“นังพุด แกคิดว่าจะหนีฉันพ้นอย่างนั้นหรือ”
“คุณพุดเป็นอะไรหรือเปล่าคะ หน้าซีดเผือดเลย”
คาเมรอนเห็นท่าทางตื่นตกใจของพุดแก้วก็ถามขึ้นด้วยความเป็นห่วง แต่พุดแก้วรีบปฏิเสธ และฝืนยิ้มทั้งๆ ที่หัวใจกำลังร้องไห้
“มะ ไม่มีอะไรหรอก เธอออกไปเถอะ”
“คือ...”
“ไม่มีอะไรจริงๆ เพื่อนฉันโทรมาปรึกษาปัญหาหัวใจน่ะ”
“ค่ะ งั้นดิฉันออกไปแล้วนะคะ”
คาเมรอนเดินออกไปแล้ว เมื่อบานประตูห้องถูกปิดสนิทลง พุดแก้วจึงยกโทรศัพท์ขึ้นแนบหูอีกครั้ง หัวใจเต็มไปด้วยความตื่นกลัว
“อย่าคิดจะตัดสายเชียวนะนังพุด ไม่อย่างนั้น ฉันจะโทรไปสั่งให้คนของฉันที่เมืองไทย จัดการน้องสาวแกทันที”
“อย่าทำแบบนั้นนะพี่ทอม”
“แกมีสิทธิ์มาสั่งฉันด้วยหรือนังพุดแก้ว แกมีหน้าที่ต้องทำตามคำสั่งของฉันเท่านั้น Gun Drawing ของเจนเนรัล คาร์ตัน
