หนึ่งอาทิตย์ต่อมา...
“คุณไท... นั่นคุณไทจะไปไหนครับ”
เฮ็นรี่เอ่ยถามด้วยความเป็นกังวล เมื่อเห็นไทโรนลากกระเป๋าเดินทางลงมาจากห้องนอน
“นายก็ได้ยินไอ้โทมัสมันสารภาพออกมาแล้วไม่ใช่หรือ พุดแก้วบริสุทธิ์ เธอถูกบังคับให้ทรยศฉัน ทั้งๆ ที่เธอไม่ได้อยากทำ”
“ผม... ผมได้ยินแล้วครับ แต่ตอนนี้เธอก็จากไปแล้ว ซึ่งไม่รู้ว่าเธอไปอยู่ที่ไหนด้วย”
“แต่ฉันรู้...”
ไทโรนนึกไปถึงวันที่เขาไปเยี่ยมโทมัสที่โรงพยาบาล นิโคลเข้ามาขอบคุณเขาที่ไม่เอาเรื่องโทมัส หล่อนยอมเล่าทุกอย่างให้ฟังอย่างละเอียด และก็ยังบอกอีกว่าตอนนี้พุดแก้วน่าจะอยู่ที่ไหน
“คุณไท... รู้ได้ยังไงครับ”
“ฉันรักของฉัน ทำไมฉันจะไม่รู้ ว่าแต่นายเถอะ เตรียมธูปเทียนแพไว้ขอขมาพุดแก้วได้เลย เพราะนายเคยจะฆ่าเธอ”
เฮ็นรี่หน้าเจื่อนลงและเต็มไปด้วยความละอายใจ
“ผมขอโทษครับ ผมไม่คิดว่าคุณพุดเธอจะถูกบังคับมา... ผมควรจะสงสารเธอ ไม่ควรจะไปข่มขู่เธอเลย”
ไทโรนถอน
