ช่อแก้วก้มลงทำหน้าล้อเลียน พุดแก้วขัดเขินแก้มแดง
“ล้อพี่ซะแล้ว พี่ยิ่งไม่ชอบชุดแบบนี้อยู่ด้วย ใส่แล้วมันเหมือน...”
แล้วความทรงจำในค่ำคืนที่พบเจอกับไทโรน คาร์ตันครั้งแรกก็ไหลบ่าเข้ามาในสมองราวกับน้ำป่าเชี่ยวกราก ความทรงจำที่หล่อนไม่อาจจะลบเลือนมันได้ ป่านนี้เขาจะเป็นยังไงบ้างนะ เขาจะยังมีผู้หญิงที่ชื่อพุดแก้วอยู่ในความทรงจำบ้างหรือเปล่า
แต่คงไม่... เพราะความรู้สึกก่อนจะลาจากกัน มีแต่ความเคียดแค้นชิงชังเท่านั้น...
“คุณไท...”
ในที่สุดก็ลืมตัวพึมพำชื่อของไทโรน คาร์ตันออกมา และถึงแม้มันจะแผ่วเบา แต่ช่อแก้วก็หูดีเหลือเกินได้ยินซะงั้น
“คุณไท... ไทไหนเหรอพี่พุด”
พุดแก้วได้สติ รีบปั้นยิ้ม และกลบเกลื่อน
“เอ่อ ไทไหน พี่ไม่ได้พูดอะไรสักหน่อย เรารีบไปกันเถอะ”
ผู้เป็นพี่สาวรีบเดินหนี แต่ช่อแก้วก็ยังไม่คลายสงสัย หล่อนรีบเดินตามมาถามอีก
“แต่ช่อได้ยินจริงๆ นะ พี่พุดเรียกว่าคุณไท...”
“ไม่มีอะไรหร
