เขาเกลียดพุดแก้ว... และก็เกลียดตัวเองยิ่งนัก เกลียดที่ไม่เคยหยุดปรารถนาในตัวของหล่อนเลย เกลียดที่ร่างกายมีปัญหาทุกครั้งยามนึกถึงหล่อน ไทโรนกัดฟันกรอด เกรี้ยวกราดและแสนจะหงุดหงิดกับสภาพน่าอับอายของตัวเองในยามนี้ เขามีอารมณ์ทุกครั้งที่เห็นหล่อน ทั้ง ๆที่รู้อยู่ว่าหล่อนไม่ได้คิดอะไรกับเขาเลย
“คุณไทจะกลับฮาเร็มเลยใช่ไหมคะ”
พุดแก้วเอ่ยถามเมื่อขึ้นมานั่งเคียงข้างเขาบนรถแล้ว
“เออ... หรือว่าจะแวะที่อื่นก่อน พุดจะได้...”
คนที่นั่งกัดฟันกรอดๆ ตวัดตาดุดันมองมา และตวาดลั่นจนหล่อนสะดุ้งหวาดกลัว
“ถ้าไม่อยากถูกฉันฟัดในรถ...”
ท่าทางของเขาเหมือนราชสีห์ร้ายยามที่กำลังโกรธ
“หุบปากซะ!”
“ค่ะ ค่ะ พุดจะไม่พูดแล้ว”
ไทโรนยกมือขึ้นลูบหน้าเพื่อเรียกสติให้กลับคืนมา ให้ตายเถอะ ทำไมจะต้องรู้สึกสติแตก รู้สึกปั่นป่วนเหมือนถูกควบคุมด้วยตัณหาราคะเสมอ ยามที่อยู่ใกล้ผู้หญิงคนนี้ พุดแก้ว... หล่อนมีเวทมนตร์หรือไงกันน
