ไทโรนดื่มเหล้าตั้งแต่เที่ยงวันจนถึงบ่ายห้าโมงเย็น ดื่มจนเมาแทบครองสติเอาไว้ไม่อยู่ คาเมรอนกลัวเจ้านายตกน้ำตกท่าไปจึงรีบไปเรียกพุดแก้วให้มาดูแล
“คุณพุดคะ คุณพุด...”
พุดแก้วรีบป้ายน้ำตาทิ้ง และเดินไปเปิดประตู
“มีอะไรเหรอ”
“คุณไทค่ะ คุณไท...”
น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความตื่นตกใจของคู่สนทนาทำให้พุดแก้วตกใจไม่น้อย
“คุณไท... คุณไทเป็นอะไรไป บอกฉันมาคาเมรอน บอกฉันมาสิ!”
แม้เขาจะพูดให้เจ็บ แต่ความห่วงใยก็มากล้นอก มากจนหล่อนลืมตัวเขย่าร่างของคาเมรอนจนสั่นคลอน
“เอ่อ คุณพุด... คุณพุดปล่อยดิฉันก่อนค่ะ”
พุดแก้วได้สติ จึงปล่อยมือ
“ฉันขอโทษ... พอดีฉันตกใจไปหน่อย”
“ไม่หน่อยหรอกมั้งคะ เขย่าดิฉันจนคอแทบหัก”
คาเมรอนพูดออกมาอย่างรู้ทัน
“ฉันขอโทษ... แล้ว... คุณไทเป็นอะไร”
“คุณไทเมาแอ๋อยู่ที่ริมสระน้ำค่ะ ดิฉันกลัวจะตกน้ำตกท่าก็เลยมาตามคุณพุดไปดูแล”
เมาหรือ?
คนฟังเชิดหน้า คอแข็ง
“แล้วทำไมไม่ให้บอด
