นับจากวันนั้นความสัมพันธ์ของหล่อนและไทโรนก็ดีขึ้นเป็นอย่างมาก เขากับหล่อนไม่เคยทะเลาะกันอีกเลย ในยามกลางวันเขาไปทำงาน หล่อนเฝ้ารอคอยการกลับมาถึงบ้านของเขาในยามเย็น และเมื่อพระอาทิตย์ถูกกลืนกินไป ร่างสาวกับกายหนุ่มก็กอดรัดพันเกี่ยวกันอย่างแนบแน่น บทรักเร่าร้อนในทุกค่ำคืนกัดกินความปวดร้าวของหล่อนให้จางหายไปชั่วขณะ ชื่อของช่อแก้วหายไปจากสมอง คำสั่งของโทมัสเหมือนถูกลบให้เลือนหายไป
ลมหายใจของหล่อนมีแค่ไทโรน คาร์ตันเท่านั้น
“จะรีบลุกไปไหน ยาหยี”
ร่างเปลือยถูกมือหนาคว้าเอาไว้ และรวบเข้าไปกอดแนบอก ปากร้อนจัดก้มลงมาจูบหนักหน่วงที่แก้มนวล และเลยเรื่อยไปยังกลีบปากที่เผยอรอคอย เขาจูบหล่อนอย่างหิวกระหาย จูบยาวนานจนหล่อนแทบหยุดหายใจนั่นแหละถึงยอมปลดปล่อย
“ยังไม่ตอบเลยว่าจะลุกไปไหน”
“ก็จะตอบได้ยังไงล่ะคะ คุณไทเล่น... จูบพุดแบบนี้”
คนตัวโตหัวเราะพึงพอใจ ลุกขึ้นนั่ง พร้อมกับดึงร่างเปลือยอวบอัดให้ลุก
