เมธวินนั่งเงียบแต่ปกปราชญ์รู้ว่าเขายังฟังอยู่ ชายหนุ่มเห็นว่าภรรยาสาวยังไม่ออกมาจากด้านในจึงพูดต่อ
“ตอนนั้นเป็นผมคนเดียวที่คิดไปเองว่าความรักมันเหมือนของมีค่า ของสำคัญที่พอเราได้มาแล้วเราก็แค่เก็บมันเอาไว้ดีๆ ก็พอ แต่ที่จริงมันไม่ใช่เลย ความรักของคนสองคนมันเหมือนต้นไม้ที่ต้องการการดูแลต่อให้จะโตแค่ไหน ต่อให้มีรากแก้วที่มั่นคง ต่อให้มีกิ่งก้านสาขาแผ่ไปแค่ไหน ต้นไม้ต้นนั้นก็ยังต้องการน้ำและปุ๋ย ยังต้องดูแลเอาใจใส่ไม่ใช่สิ่งของที่เอามาตั้งไว้เฉยๆ ได้
อย่าปล่อยให้ต้นไม้ของเราถูกทิ้งกลางแดดนานๆ จนแห้งตายไปเลยครับ เพราะมันอาจจะไม่ฟื้นมาอีกแล้วก็ได้”
เมธวินลุกขึ้นทันทีเมื่อได้ยินประโยคนี้
“ผมขอบคุณมากนะ ผมต้องไปก่อนเดี๋ยวไม่ทันโบตั๋น”
เขาวิ่งออกไปที่รถแล้วขับออกไปอย่างเร่งรีบ พริมาที่เพิ่งออกมามองแบบแปลกใจ
“อ้าว คุณมาร์คจะรีบไปไหนคะ”
“ไม่รู้เหมือนกัน เขาคงนึกออกแล้วมั้งว่าควรไปตามค
