“ลงมานั่งแช่กับผมก่อนไหม น้ำอุ่นดีนะ” เสียงทุ้มนุ่มของวิชญ์นั้นทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกายจะก้าวเข้าไปโดยไม่ทันคิด เมธยกไวน์ขึ้นจิบ แล้วหันมากล่าวช้า ๆ
“หรือไม่…ก็ขึ้นมาที่หัวเรือกับผม จะได้เห็นพระอาทิตย์ตกใกล้ ๆ ดีล่ะ” คำพูดของเมธเหมือนกำลังหว่านล้อมเธออยู่ กรณ์และนนท์หยุดคุยกัน แล้วปรายตามองมาทางเธอพร้อมกันเหมือนนัดหมาย
“คุณเลือกได้เลยนะ” กรณ์เอ่ยยิ้มๆ จ้องสายตาของเธอเป็นประกาย ขณะที่สายลมเย็นยามเย็นพัดกลิ่นเกลือทะเลเข้ามา พร้อมกลิ่นอาหารย่างหอมกรุ่น เชฟกำลังจัดจานซีฟู้ดสดใหม่ลงบนถาดเงิน ขณะที่บอดี้การ์ดยังยืนประจำตำแหน่งราวกับเงาเงียบ ๆ ของพวกเขา
น้ำผึ้งรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังถูกล้อมด้วยแรงดึงดูดจากทุกทิศ ทั้งสายตา เสียง และบรรยากาศรอบตัว เธอไม่เข้าใจว่าทำไมใจของเธอหวั่นไหวอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน
แต่ทว่าเธอกลับเลือกเดินเลี่ยงสายตาทั้งหมด มานั่งลงที่โต๊ะอาหารริมดาดฟ้า แสงทองยามเย็นสาดผ
