ยามเย็นบนเกาะร้าง แสงอาทิตย์สีส้มทองทอดเงายาวลงบนผืนทราย กรณ์เดินกลับมาจากแนวน้ำตื้น มือหนึ่งถือไม้พุ่งหลาวทำเอง อีกมือหิ้วปลาทะเลสด ๆ สามตัวที่ยังมีกลิ่นเค็มอ่อน ๆ ของน้ำทะเลติดอยู่
“คืนนี้เรามีเนื้อสัตว์กินแล้ว” กรณ์ยิ้มบาง ๆ สายตาแฝงความภูมิใจ น้ำผึ้งที่กำลังปัดฝุ่นในกระท่อมหันมามอง
“นี่ไปจับมาเองเหรอ” เธอถามด้วยความสงสัย
“ก็ไม่มีซูเปอร์มาร์เก็ตให้ซื้อนี่น่า” กรณ์แกล้งพูดติดตลก วางปลาไว้บนใบตองแล้วเริ่มใช้มืดถอนเกล็ดปลา
“ก็นายเคยเป็นทหารเรือนี่” เธอเอ่ย น้ำเสียงเหมือนแฝงทั้งขอบคุณและโล่งใจ กรณ์หัวเราะในคอ “ก็ต้องใช้ประสบการณ์ให้คุ้ม” กรณ์เอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
ไม่นาน… พลก็เดินออกมาจากแนวป่าด้วยสีหน้าพอใจ บนไหล่หิ้วเครือกล้วยเหลืองอร่าม
“ของหวานมาแล้ว” พลเอ่ยบอกด้วยรอยยิ้ม
“นี่มันเหมือนรายการเอาตัวรอดกลางป่าเลย” น้ำผึ้งหัวเราะเบา
“ก็จริง แต่ถ้าได้ไวน์แดงสักขวดคงดีกว่าเหล้าขาวนี่” พลว
