น้ำผึ้งกดวางสายและถอนหายใจยาวๆ ก่อนที่จะโทรไปหาพ่อของเธอ เธอนับหนึ่งถึงสามในใจ และสูดหายใจเข้าลึกๆ นี่คือการพูดคุยระหว่างพ่อของเธอและเธอในรอบเกือบสองเดือนที่เธอนั้นหายไป
น้ำผึ้ง: (เสียงเบา) “สวัสดีค่ะ พ่อ”
ไตรภูมิ: “ฮัลโหล! …น้ำผึ้งใช่มั้ยลูก! พ่อใช่มั้ยที่ลูกโทรมา… โอ้ ลูกพ่อ!” (เสียงสั่นเครือ)
น้ำผึ้ง: (เสียงเบาแต่ฝืนให้สดใส) “ค่ะพ่อ… เป็นผึ้งเอง… พ่อสบายดีใช่ไหมคะ”
ไตรภูมิ: “สบายดีอะไรล่ะลูก! พ่อแทบจะขาดใจอยู่แล้ว รู้มั้ยว่าพ่อห่วงขนาดไหน พ่อส่งคนออกตามหา ไปถามตำรวจให้ช่วยหาก็ไม่มีวี่แววเลย ว่าลูกหายไปไหนมาตั้งสองเดือน!”
น้ำผึ้ง: (หลับตา สูดหายใจลึก) “ผึ้งขอโทษจริง ๆ ค่ะพ่อ… มือถือผึ้งหายไป เลยไม่ได้ติดต่อกลับเลยสักที ที่นี่อากาศก็แย่มาก หิมะตกหนักทุกวัน ผึ้งแทบไม่ได้ออกไปไหนเลยค่ะ อยู่แต่บ้านของยี่หวา…จนวันนี้อากาศดีขึ้น ผึ้งถึงเพิ่งมีโอกาสออกไปซื้อโทรศัพท์ใหม่”
ไตรภูมิ: (เสียงถอ
