3 เดือนต่อมา [หลังจากการแต่งงาน]
กลางค่ำคืนของแฟร์แบงค์ส เมืองเล็กกลางผืนดินกว้างใหญ่ของอลาสกา ทุกสิ่งรอบกายถูกปกคลุมด้วยหิมะขาวโพลน ต้นสนสูงเรียงรายยืนหยัดนิ่งท่ามกลางความหนาวเย็นราวกับประติมากรรมจากน้ำแข็ง ถนนเงียบสงัด มีเพียงแสงไฟสีส้มจากเสาไฟส่องลอดม่านหิมะที่ยังโปรยลงมาไม่ขาดสาย
บ้านไม้แต่ละหลังตั้งชิดติดกันเล็กน้อย หลังคามุงหนาหนักไปด้วยหิมะสีขาวครีม ควันจากปล่องไฟลอยกรุ่นตัดกับท้องฟ้ามืดสนิท ราวกับเมืองทั้งเมืองกำลังพยายามเปล่งไออุ่นต้านกับความหนาวเหน็บที่กัดกินทุกลมหายใจ
เหนือเส้นขอบฟ้า แสงเหนือปรากฏราวม่านผ้าไหมขนาดมหึมา พลิ้วไหวเป็นริ้วสีเขียว ม่วง และชมพูทอดตัวครอบคลุมฟากฟ้า ทั้งงดงามและน่าพิศวงจนผู้ที่ได้เห็นรู้สึกเหมือนถูกกลืนเข้าไปอยู่ในโลกเหนือจริง
แฟร์แบงค์สไม่ใช่เมืองที่เต็มไปด้วยความวุ่นวาย แต่เป็นเมืองที่กาลเวลาเดินช้ากว่าที่อื่น ผู้คนใช้ชีวิตเรียบง่ายในคาเฟ่เล็ก ๆ ร
