ตอนที่ 9 :เสน่ห์แรง

หลังจากมื้อเช้าแสนอร่อยที่แม่จัดเต็มทั้งของคาวและของหวานรสมือแม่ที่ฉันถวิลหา เราสามคนก็นั่งล้อมวงกินขนมหวานล้างปากกันต่อ พี่แทนยังคงสวมบทบาทพี่ชายแสนดี คอยตักนั่นหยิบนี่ให้ฉันกับแม่อยู่ตลอด จนบรรยากาศมันดูอบอุ่นผิดปกติ... จนกระทั่งแม่เปิดประเด็นที่ทำเอาฉันแทบสำลักกะทิ! "แล้วแทนมีแฟนหรือยังล่ะลูก?" จู่ๆ แม่ก็ถามขึ้นมาดื้อๆ สายตาแม่ดูวิบวับเป็นประกายแปลกๆ ฉันเงยหน้าจากถ้วยขนมหวานขึ้นมองแม่แบบจับผิดทันที แม่คงไม่ได้คิดจะจับคู่ขมิ้นกับพี่แทนจริงๆ ใช่ไหมเนี่ย?! "ยังครับคุณน้า ผมยังไม่รีบ... อยากสร้างเนื้อสร้างตัวให้มั่นคงกว่านี้ก่อน" พี่แทนตอบนิ่มๆ พร้อมรอยยิ้มละมุนที่ทำเอาสาวๆ แถวนี้ละลายได้ไม่ยาก "โถ่... น้าว่ามีได้แล้วนะลูก อายุอานามก็ไม่ใช่น้อยๆ แล้วเนี่ย น้ายังบอกยัยขมิ้นอยู่บ่อยๆ เลยว่าให้รีบหาแฟนได้แล้ว น้าอยากอุ้มหลานจะแย่ ยิ่งเห็นลูกคนข้างบ้านน่ารักๆ น้ายิ่งอยากมีเป็นของตัวเองบ้าง" แม่ทำหน้าตาเคลิบเคลิ้มฝันหวานถึงอนาคตที่มีเด็กตัวเล็กๆ วิ่งวุ่นอยู่ในบ้าน "แม่คะ! ขมิ้นก็บอกแล้วไงว่ายังไม่รีบ งานก็ยุ่ง ร้านก็เพิ่งเปิด ใครจะไปมีเวลาหาหลานให้แม่ตอนนี้ล่ะคะ" ฉันรีบขัดลาภแม่ทันที เรื่องงานน่ะสู้ตาย แต่เรื่องครอบครัวตอนนี้ขมิ้นขอบายก่อนค่ะแม่! "น้าครับ... จริงๆ ที่คอนโดน่ะ มีหนุ่มหล่อมารุมจีบขมิ้นเต็มเลยนะครับ เมื่อเช้าตอนผมไปรับก็มีหนุ่มขับรถหรูมาส่งถึงที่รถเลยนะ" ไอ้พี่แทน! ขี้ฟ้อง! ฉันถลึงตาใส่พี่แทนที่ดันปากสว่างเอาเรื่องนี้มาเล่าให้แม่ฟังจนได้ "ใครขมิ้น?!" เสียงแม่ปรับโหมดเป็นเข้มทันที สายตาธนาคารที่เอาไว้ใช้ตรวจเช็กคนกู้เงินถูกนำมาใช้กับลูกสาวตัวเอง "คนไหน? ทำงานอะไร? นิสัยใจคอเป็นยังไง?" "โถ่แม่... ก็แค่คนแถวๆ นั้นแหละค่ะ ไม่มีอะไรหรอก เพื่อนกันทั้งนั้นแหละแม่ เชื่อขมิ้นสิ" ฉันพยายามกลบเกลื่อนร่องรอยความจริงให้มิดที่สุด "งั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับคุณน้า พอดีนัดแม่ไว้ว่าจะพาไปเดินห้างน่ะครับ" พี่แทนพูดพรางลุกขึ้นลี้ภัยเมื่อเห็นว่าบรรยากาศเริ่มจะมาคุ "จ๊ะๆ ขอบใจมากนะแทนที่มาส่งน้อง ว่างๆ ก็มาทานข้าวที่นี่บ่อยๆ นะลูก ชวนแม่เรามาด้วยล่ะ" แม่เดินไปส่งพี่แทนที่ประตูด้วยท่าทางเอ็นดูสุดๆ "ขมิ้นไปส่งนะ" ฉันอาสาเดินตามออกไปที่รถ "ขอบคุณนะคะพี่แทนที่มาส่งขมิ้น ขากลับขับรถดีๆ นะคะ" ฉันยื่นหน้าเข้าไปในหน้าต่างรถเพื่อบอกลา "พูดยังกับบ้านพี่อยู่เชียงใหม่ยังงั้นแหละ ขมิ้นเอ๊ย อยู่แค่เนี้ยเอง... ไปละยัยตัวแสบ" พี่แทนยื่นมือมายีหัวฉันจนยุ่งอีกรอบ (คนนี้ก็ชอบยีหัวจัง!) ก่อนจะเคลื่อนรถออกไป ทิ้งให้ฉันยืนโบกมือหยอยๆ อยู่หน้าบ้าน ตกค่ำ บรรยากาศในบ้านเงียบสงบ ฉันนอนดูหนังรับลมเย็นๆ อยู่บนโซฟากับแม่ ดูไปแม่ก็ชวนคุยไปเรื่อย จนวกกลับมาเรื่องเดิมจนได้ "สรุปเรามีแฟนหรือยังล่ะขมิ้น บอกแม่มาตรงๆ" "ยังค่ะแม่... จริงๆ นะ" ฉันยืนยันกระต่ายขาเดียว "แทนเขาก็นิสัยดีนะ ลองคุยดูบ้างไหม? แม่เห็นเราสนิทกันมาตั้งแต่เด็ก" "แม่คะ... ปล่อยให้มันเป็นเรื่องของอนาคตเถอะค่ะ ตอนนี้ขมิ้นอยากโฟกัสที่ร้านเสื้อผ้าก่อน" ฉันกอดแขนแม่ อ้อนวอนให้แม่เลิกจับคู่สักที "แล้วแม่ล่ะ อย่าให้รู้หน่าว่าแอบมีกิ๊กแล้วไม่บอกขมิ้น" "ไม่มีหรอกน่ะยัยคนนี้!" แม่ขำออกมาพลางลูบหัวฉันอย่างเอ็นดู แม่ฉันน่ะใจดีทุกเรื่อง แต่เรื่องผู้ชายนี่ระดับ 'FBI' มาเอง ใครจะเข้าหาฉัน แม่ต้องเช็กประวัติ เช็กที่มาที่ไปจนละเอียดหยิบ ฉันนั่งคุยกับแม่จนดึก ช่วยแม่ตรวจเอกสารอีกนิดหน่อยก่อนจะแยกย้ายกันขึ้นห้องนอน ห้องของฉันยังคงสะอาดสะอ้านเหมือนเดิม ผ้าปูปลาบปลื้มกลิ่นหอมฟุ้ง แม่คงเข้ามาดูแลให้ทุกวันเลยล่ะ ฉันอาบน้ำเตรียมตัวจะเข้านอน ตาเริ่มปรือเพราะความเพลีย แต่ก็อดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเช็กดูความเคลื่อนไหว... และก็เป็นไปตามคาด! พี่สิงห์ส่งข้อความมา 4-5 อันสั้นๆ เน้นเนื้อไม่เน้นน้ำ แต่พี่พายุเนี่ยสิ! ส่งมาเป็นร้อย! รัวจนฉันตาลายอ่านแทบไม่ทัน "กริ๊งงงงงงงงง!" ยังไม่ทันได้อ่านครบทุกประโยค สายเรียกเข้าจากพี่พายุก็เด้งขึ้นมาทันที ฉันกดรับสายแล้วกรอกเสียงลงไปเบาๆ "ค่ะพี่พายุ..." "คิดถึงจังเลยคนสวย ทำอะไรอยู่คะ? ถึงบ้านปลอดภัยดีใช่ไหม พี่เป็นห่วงจนกินข้าวไม่อร่อยเลยเนี่ย" น้ำเสียงเขาช่างออดอ้อน หว่านเสน่ห์ใส่ฉันแบบไม่พัก "จะนอนแล้วค่ะ พี่ล่ะคะ ทำไมยังไม่นอน" ฉันถามกลับตามมารยาท เราคุยกันไปพักใหญ่ พี่พายุไม่ยอมวางง่ายๆ ถามนั่นถามนี่เหมือนอยากจะรู้จักทุกซอกทุกมุมในชีวิตฉันภายในคืนเดียว จนกระทั่ง... [ ตื๊ด... ตื๊ด... ] "เห๊ย! สายซ้อน" ฉันอุทานเบาๆ เมื่อเห็นชื่อพี่สิงห์เด้งขึ้นมาบนหน้าจอ ให้ตายสิ! นี่มันวันนัดรวมพลคนจีบขมิ้นหรือไงกัน! "ใครโทรมาหรอขมิ้น?" เสียงพี่พายุในสายเปลี่ยนเป็นเข้มขึ้นทันที รู้ได้ไงเนี่ยว่ามีคนโทรแทรก! "คือว่า... เอ่อออ..." ฉันจะตอบยังไงดีล่ะเนี่ย ถ้าบอกว่าพี่สิงห์ มีหวังพี่พายุหัวร้อนจนคอนโดลุกเป็นไฟแน่ "ว่าไงคะ... ใครโทรมา?" น้ำเสียงพี่พายุตอนแรกที่ดูละมุน ตอนนี้มันเริ่มแฝงไปด้วยความหงุดหงิดที่เก็บไม่มิด "เปล่าค่ะพี่พายุ ไม่มีอะไร..." "อย่าให้พี่รู้นะว่าไอ้โจรนั่นโทรมา!" พายุคำรามเบาๆ ในสาย รู้เหมือนตาเห็นเลยแฮะคนคนนี้ "พี่พายุขึ้นเสียงใส่ขมิ้นเหรอคะ?" ฉันแกล้งทำเสียงน้อยอกน้อยใจ พ่อแง่แม่งอนใส่เขาดูบ้าง เผื่อสถานการณ์จะคลี่คลาย "เอ่อ... พี่ขอโทษครับขมิ้น พี่แค่... พี่แค่หวงน่ะ พี่ชอบขมิ้นจริงๆ นะ ไม่อยากให้ใครมาวุ่นวายตอนเราคุยกัน" น้ำเสียงเขาดูรู้สึกผิดจริงๆ และฟังดูจริงจังจนฉันแอบใจอ่อนไปนิดนึง แต่มันแค่เสียงไง ใครจะไปรู้ความจริงในใจเขา "ค่ะ ขมิ้นไม่โกรธหรอก งั้นขมิ้นนอนแล้วนะคะ คุยนานแล้วเดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นสาย" ฉันตัดบทเพื่อที่จะได้โทรกลับไปหาอีกคน "ยังไม่หายคิดถึงเลย... แต่ก็ได้ค่ะ ฝันดีนะคะ 'อนาคตแฟน' ของพี่" เขาหยอดคำหวานทิ้งท้ายก่อนจะวางสายไป ฉันถอนหายใจยาวๆ ก่อนจะกดโทรกลับหาพี่สิงห์ทันที "ค่ะพี่สิงห์..." เสียงฉันตอนนี้ตาเริ่มจะปิดจริงๆ แล้ว "ง่วงแล้วหรอ" พี่สิงห์ถามด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำ นิ่งสงบ แต่ฟังแล้วอบอุ่นอย่างบอกไม่ถูก "ใช่ค่ะ ง่วงมากกกเลย พี่สิงห์มีธุระด่วนอะไรหรือเปล่าคะ?" "ไม่มี... แค่คิดถึง แล้วก็... รอ บอกฝันดี" คำว่า 'รอ' ของเขาทำเอาความง่วงหายไปครึ่งหนึ่งเลยล่ะ "ไม่เห็นต้องรอเลยนี่คะ นี่มันดึกมากแล้วนะ พี่ทำงานอู่เหนื่อยๆ ควรพักผ่อนนะคะ" "รอขมิ้น... นานแค่ไหนพี่ก็รอได้" หือออออ! นี่พี่สิงห์สายขรึมเขาอ่อยฉันอยู่ใช่ไหมเนี่ย?! ประโยคเด็ดนิ่งๆ แบบนี้ทำเอาขมิ้นไปไม่เป็นเลยทีเดียว "เอ่อออ... ค่ะ ฝันดีนะคะพี่สิงห์" "อื้ม ฝันดี... ฝันถึงพี่ด้วยนะ" เขาวางสายไปเลยแบบเท่ๆ ทิ้งให้ฉันนอนกะพริบตาปริบๆ อยู่ในความมืด ไอ้ที่ว่ารอนี่... รอนานแค่ไหนกันนะ? ฉันคิดไปหลับตาไป ภาพใบหน้ากวนๆ ของพายุกับแววตาจริงจังของสิงห์สลับกันไปมาในหัว จนในที่สุดความเพลียก็ชนะทุกอย่าง และฉันก็หลับไปพร้อมกับรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า