"ทำไมต้องตกใจขนาดนั้นด้วยล่ะคะ?" พี่พายุเอ่ยถามพลางทำหน้านิ่วคิ้วขมวด สายตาเขาจ้องเขม็งมาที่ฉันกับยัยแนนด้วยความสงสัย
"อะ...เอ่อออ พี่พายุ คือ...ขมิ้นมันไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ" ยัยแนนรีบถลาเข้ามาบังตัวฉันไว้มิดชิด หัวใจฉันเต้นรัวจนแทบหลุดออกมาจากอก
"อ้าว! แล้วเป็นอะไรมากมั้ย?" น้ำเสียงของพี่พายุเปลี่ยนเป็นความเป็นห่วงทันที แววตาที่เขามองมามันช่างอบอุ่นจนฉันยิ่งรู้สึกผิด
"มะ...มันไม่เป็นไรมากค่ะพี่ เดี๋ยวพักก็หาย" ยัยแนนพยายามยื้อเวลา พยายามกันไม่ให้พี่พายุเข้าใกล้ฉัน
"ไหนพี่ขอดูหน่อย หน้าซีดๆ นะเรา" พี่พายุพยายามจะเบี่ยงตัวเดินเข้ามาหาฉันให้ได้
"เอ้อออออ...มันๆ มันจะอ้วกน่ะค่ะพี่พายุ! อย่าเพิ่งเข้ามาเลย!" ยัยแนนโกหกคำโตพลางกางแขนกั้นไว้สุดชีวิต
"งั้นพอดีเลย พี่ซื้อโจ๊กเจ้าอร่อยมา ขมิ้นมากินหน่อยนะ ร้อนๆ จะได้มีแรง" พี่พายุชูถุงโจ๊กในมือแล้วยื่นมาทางฉัน รอยยิ้มของเขาในตอนนี้มันช่างดูเจ็บปว
