3 วันถัดมา
หลังจากวันนั้นที่เปิดใจคุยกับ "พี่สาว" เอ๊ย! พี่แทนที่สวนสาธารณะ ฉันก็เก็บตัวเงียบกริบอยู่แต่ในบ้านมา 3 วันเต็มๆ พยายามตัดการติดต่อจากโลกภายนอก บล็อกเบอร์ บล็อกแอปสีเขียว บล็อกทุกช่องทางของพี่สิงค์กับพี่พายุ เพื่อหวังจะลืมความเจ็บปวดและภาพนองเลือดในวันนั้นให้หมดสิ้น
"จะเก็บเอาไว้ทำไมถ้ามันไม่สบายใจ หืม?" แม่เดินเข้ามาทักฉันที่นั่งเหม่อลอยอยู่ในสวนหลังบ้าน
"อะไรคะแม่? ขมิ้นโอเคจะตายไป ดูสิคะ ยิ้มแป้นเลย" ฉันปั้นหน้ายิ้มกว้างให้แม่ ทั้งที่ในอกมันสั่นรัวด้วยความกังวล
"เมื่อไหร่จะยอมคุยกับพวกเขาล่ะลูก?" แม่ถามจี้จุด
"ไม่มีอะไรต้องพูดแล้วค่ะแม่ ขมิ้นว่าแบบนี้แหละดีที่สุดแล้ว" ฉันตอบเสียงแผ่ว... ใช่ ฉันเลือกหนี เพราะฉันไม่กล้าพอจะเผชิญหน้ากับความโลเลของตัวเอง
"แม่ยอมรับได้นะขมิ้น... ถ้าลูกรักใคร แม่ก็รักด้วย แม่ไม่เห็นว่าความรักสามคนมันจะผิดตรงไหน คนที่ผิดคือคนที่ไปพรากผัวเมียเข
