หลังจากที่เมื่อวานกว่าจะไล่ตะเพิด (หรือขอร้องดีๆ) ให้พวกเขากลับบ้านตัวเองไปได้ ก็ทำเอาฉันเหงื่อตกไปหลายตลบ แต่สุดท้ายพวกเขาก็ยอมถอยทัพกลับไปแต่โดยดี เพราะฉันอ้างว่าปวดหัวหนักมาก อยากนอนพักผ่อนแล้ว และไม่อยากให้พวกเขากวน (ซึ่งจริงๆ คือฉันรับมือความหื่นของทั้งคู่ไม่ไหวแล้วต่างหาก!)
ฉันนอนพลิกไปมาอยู่ในห้องคนเดียว ความเงียบสงัดทำให้ความคิดฟุ้งซ่านเริ่มทำงาน... 'นี่ฉันคิดถูกแล้วจริงๆ ใช่ไหมที่ตกลงใจจะอยู่กับพวกเขาแบบนี้ สังคมจะมองยังไง พ่อแม่เขาจะว่ายังไง แล้วใจฉันล่ะ... แข็งแรงพอที่จะรับแรงกระแทกจากรอบข้างหรือเปล่า' ฉันคิดวนเวียนอยู่แบบนั้นจนความเพลียเข้าครอบงำแล้วหลับไป
เช้าวันต่อมา...
ฉันตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกที่สดใสขึ้นเล็กน้อย รีบอาบน้ำแต่งตัวกะว่าจะเข้าไปดูร้านสักหน่อย เพราะตอนนี้คงไม่ต้องคอยหลบหน้าหลบตาใครอีกแล้ว แต่พอเดินลงบันไดมาถึงชั้นล่างก็ต้องเบรกแตกจนตัวโก่ง!
"ขมิ้น! สิงค์กั
