มึงเบรกเบาๆ หน่อยก็ได้มั้งสิงค์ หัวขมิ้นจะโขกเบาะอยู่แล้วเนี่ย!" พายุหันไปเอ็ดเพื่อนรักพลางทำหน้ายักษ์ใส่
"ถ้ามึงรำคาญนัก... ทำไมมึงไม่ขับเองล่ะ?" สิงค์ตอบกลับเสียงเรียบแต่กวนประสาทสุดๆ พลางปรายตาไปมองกระจกหลัง เห็นขมิ้นหลับปุ๋ยคอพับคออ่อนอยู่ในห้วงนิทราโดยไม่รู้เรื่องรู้ราวว่าสองหนุ่มกำลังจะวางมวยกัน
"เอ้า! ก็มึงไม่บอกล่ะว่าอยากให้ขับ กูจะได้สลับที่" พายุก็ยังคงเป็นพายุ เถียงคำไม่ตกฟาก ยืนหนึ่งเรื่องฝีปากไว
"ทำตัวเป็นลูกแหง่ไปได้..." สิงค์พึมพำกัดจิกเบาๆ แต่มันช่างเจ็บลึกถึงทรวงคนฟัง
"ไอ้สิงค์! มึงว่ากูหรอ!?" พายุทำหน้านิ่วคิ้วขมวด เตรียมจะเปิดศึก
"เออ..." สิงค์ตอบสั้นๆ นิ่งๆ ตามสไตล์คนมาดขรึม
"ไอ้...!"
"พอ! มึงอุ้มขมิ้นตามกูมาเร็วๆ" สิงค์รีบตัดบทก่อนที่พายุจะพ่นคำด่าออกมา เขาดับเครื่องแล้วลงไปเปิดประตูหลังให้พายุ เพราะขืนมัวแต่ทะเลาะกันอยู่ตรงนี้ ขมิ้นคงได้นอนในรถยันเช้าแน่ๆ
"ฝาก
