สรุปแล้วเช้าวันนั้นฉันไม่ได้กินข้าวเลย... กว่าจะได้กินอีกทีก็ปาเข้าไปบ่ายคล้อย เพราะกว่าจะตื่นขึ้นมาได้ก็ระบมไปหมดทั้งตัว ทั้งด้านหน้าและด้านหลัง เจ็บไปหมดทุกอณู!
"โอ๋ๆ... อย่าเพิ่งงอนพี่สิคะคนดี... พี่ทนไม่ไหวจริงๆ นี่นาเมื่อคืนน่ะ" พี่พายุเข้ามาอ้อนฉันที่กำลังนั่งทำหน้าบูดบึ้งอยู่บนเตียง
"สมน้ำหน้า... อยากนักก็รับกรรมไป" พี่สิงค์พูดพลางรินนมใส่แก้วให้ฉันอย่างรู้ใจ
"พอกันทั้งคู่นั่นแหละค่ะ! ต่อไปนี้ได้แค่คนละครั้งเท่านั้น! ไม่มีการเบิ้ลแล้ว!" ฉันจ้องเขม็งไปที่พวกเขา สลับกันไปมา ขืนปล่อยให้คนละสองน้ำเหมือนเมื่อคืน ฉันคงได้ตายคาเตียงก่อนที่จะไปเจอครอบครัวพวกเขาแน่ๆ!
"ได้ไงอะ! งื้อออออ... ขมิ้นใจร้าย" พี่พายุเอาหน้ามาถูไถแขนฉันอย่างออดอ้อน
"พี่ไม่เกี่ยว! พี่ก็ไม่ได้ขอสองน้ำสักหน่อย" พี่สิงค์เองก็คิ้วขมวดด้วยความไม่เห็นด้วย
"ทั้งคู่นั่นแหละค่ะ ไม่รู้ล่ะ! ขมิ้นไม่ยอม!" ฉันยืนกรานคำขาด ก่
