"กูว่ามึงไปอธิบายกับขมิ้นก่อนดีกว่า นอนร้องไห้ตาบวมหมดแล้ว" พี่พายุบอกพลางตบบ่าพี่สิงค์เบาๆ หลังจากที่ซัดหมัดหนักๆ ใส่กันไปหนึ่งที
"เออ! แต่มึงต่อยกูซะปากแตกเลยนะสัส เลือดกบปากเนี่ย!" พี่สิงค์สบถพลางเช็ดเลือดที่มุมปากอย่างหัวเสีย
"ถือว่าเป็นค่าทำขมิ้นร้องไห้ไงสัส! อย่าบ่น ไปได้แล้ว!"
ทั้งคู่บึ่งรถกลับมาที่บ้านขมิ้นทันที พี่สิงค์ยกมือไหว้แม่ขมิ้นด้วยสีหน้าสำนึกผิดสุดๆ "สวัสดีครับแม่... ผมขอโทษนะครับที่ทำให้ขมิ้นเสียใจ"
"ทำไมทำลูกแม่ร้องไห้ล่ะสิงค์ แม่อุตส่าห์เชื่อใจเรานะ" แม่ขมิ้นพูดเสียงเข้มเชิงตำหนิ
"แม่ครับ เดี๋ยวผมอธิบายเรื่องทั้งหมดให้แม่ฟังเอง ส่วนมึง... ขึ้นไปหาเมียมึงเลยไป!" พี่พายุออกหน้าแทนเพื่อน เพื่อเปิดทางให้พี่สิงค์ได้เคลียร์ใจกับขมิ้นแบบสองต่อสอง
Part: สิงค์
ผมค่อยๆ เปิดประตูห้องนอนขมิ้นเข้าไป เห็นร่างบางนอนขดตัวอยู่บนเตียง ลมหายใจสม่ำเสมอแต่ยังมีคราบน้ำตาติดอยู่ที่แก้
