แสงตะวันลับขอบฟ้าทิ้งไว้เพียงแสงสีส้มรำไรที่เส้นขอบฟ้า เรือนหอไม้สักทองหลังงามที่พี่สิงค์และพี่พายุร่วมแรงร่วมใจกันสร้างขึ้น บัดนี้ถูกประดับประดาด้วยดอกไม้สีขาวพิสุทธิ์และกลิ่นหอมอ่อนๆ ของเทียนอบ กลิ่นอายของงานมงคลยังคงอบอวลอยู่ทั่วบริเวณ
หลังจากที่แขกผู้ใหญ่และเพื่อนฝูงทยอยกลับกันไปหมดแล้ว ความเงียบสงบก็เข้ามาปกคลุมบ้านอีกครั้ง แม่ของขมิ้นอาสารับ "น้องซิมและน้องซิน" เจ้าแฝดตัวน้อยกลับไปนอนที่บ้านใหญ่ด้วยเหตุผลที่ว่า “อยากให้ลูกสาวได้พักผ่อนและทำหน้าที่ภรรยาในคืนเข้าหออย่างเต็มที่”
ขมิ้นยืนอยู่กลางห้องนอนขนาดคิงไซซ์ที่ถูกจัดเตรียมไว้เป็นอย่างดี เธอยังอยู่ในชุดผ้าถุงสีทองสวยงาม ผมที่เคยเกล้าไว้อย่างประณีตเริ่มหลุดลุ่ยลงมาตามแรงลมที่พัดผ่านหน้าต่าง
"เหนื่อยไหมคะคนเก่งของป๊า" เสียงทุ้มละมุนของพี่สิงค์ดังขึ้นที่ข้างหู พร้อมกับอ้อมกอดอุ่นๆ ที่โอบรัดมาจากด้านหลัง เขาเกยคางไว้บนไหล่เล็กของขมิ้
