เวลาล่วงเลยผ่านไปจน น้องซิมและน้องซิน อายุได้ 6 ขวบเต็ม ทั้งสองเริ่มเข้าโรงเรียนประถมและมีกิจกรรมของตัวเอง น้องซิมเริ่มไปเข้าค่ายฟุตบอล ส่วนน้องซินก็ติดซ้อมบัลเล่ต์ ทำให้บ้านหลังใหญ่ที่เคยเสียงดังโหวกเหวกกลับเงียบเหงาลงในช่วงกลางวัน
ขมิ้นนั่งมองรูปถ่ายครอบครัวพลางถอนหายใจ "ป๊าสิงค์คะ ปี๊พายุคะ... ขมิ้นรู้สึกว่าบ้านเรามันเงียบไปไหม?"
"เงียบสิดีครับมี๊ ป๊าจะได้มีเวลา 'ฟัด' มี๊ได้ทั้งวันไง" พี่สิงค์ที่นั่งเช็กบัญชีอู่อยู่เงยหน้าขึ้นมายิ้มละมุน
"ใช่ครับ... เมื่อคืนปี๊ยังบ่นกับไอ้สิงค์อยู่เลยว่าลูกๆ โตไวจนปี๊เริ่มหวงแล้วเนี่ย" พี่พายุเดินเข้ามาสวมกอดขมิ้นจากด้านหลังพลางสูดดมความหอมจากไหล่เนียน
"แต่ขมิ้น... อยากมีตัวเล็กๆ มาวิ่งเล่นเพิ่มนี่คะ"
คำพูดของขมิ้นทำเอาสองหนุ่มชะงักไปพร้อมกัน!
"ขมิ้น... ท้องแฝดรอบที่แล้วหนูแพ้ท้องหนักมากเลยนะ ป๊าสงสารหนู" พี่สิงค์พูดด้วยความเป็นห่วงจริงๆ เพราะเขาย
