ผ่านไป 4 วัน ชีวิตของฉันเข้าขั้น "ปวดประสาท" อย่างเป็นทางการค่ะ! เพราะทั้งพี่สิงค์และพี่พายุขยันสลับคิวกันมาเฝ้าเช้าเฝ้าเย็น แถมช่วงมื้อเที่ยงยังบังเอิญ (หรือตั้งใจไม่รู้) มาเจอกันตลอด กลายเป็นมหกรรมกินข้าวไปจิกกัดกันไปจนฉันกลืนแทบไม่ลง
แต่วันนี้วันหยุดค่ะ! สองหนุ่มตกลงกันดิบดีว่าจะพาฉันไปเที่ยว (จริงๆ คือพี่สิงค์เสนอ พี่พายุสนอง แล้วฉันก็โดนลากมา)
"ไปเที่ยวกันมั้ย?" พี่สิงค์ถามขึ้นกลางวงข้าว
"ที่ไหนคะ? พรุ่งนี้ขมิ้นหยุดพอดี" ฉันตอบรับอย่างกระตือรือร้น นานๆ ทีจะได้ออกไปยืดเส้นยืดสายนอกร้านบ้าง
"สวนสนุกมั้ย?" พี่พายุเสนอด้วยตาเป็นประกาย
"ใครเขาชวนมึงไอ้หม้อ (น้ำ)?" พี่สิงค์วางช้อนดัง เคร้ง! แล้วจ้องหน้าพี่พายุเขม็ง
"มีปัญหาบ่อยนะมึงอะไอ้โจร สักยกป่ะล่ะ?" พี่พายุถกแขนเสื้อขึ้นทันที เตรียมเปิดศึกกลางร้าน
"มาดิ ใครกลัว!" พี่สิงค์ลุกขึ้นยืนตระหง่านจ้องหน้ากลับอย่างไม่ลดละ
"ได้เล๊ยยยยย~"
